Ο αριθμός των απαιτήσεων (της Λιάνας Κανέλλη)

Ο αριθμός των απαιτήσεων (της Λιάνας Κανέλλη)
Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Αυτή η ρημάδα η επόμενη μέρα της πανδημίας, αν είναι να μοιάζει με την επόμενη μέρα ας πούμε για παράδειγμα στο Μάτι, ας το πω όσο πιο χοντρά γίνεται, τότε πρέπει όχι απλώς να ανοίξουν τα μυαλά μας, αλλά να εκτιναχτούν κυριολεκτικά στα κάγκελα. Γιατί αφού παίζουμε με τους αριθμούς του τρόμου, παγκοσμίως σε μονοθεματική και μονόμπαντη ενημέρωση, πρέπει να τους δούμε όλους πριν αποφασίσουμε ότι ο πρωθυπουργός είναι ο μπάτμαν που μας έσωσε από τον ιό της νυχτερίδας.

Έχουμε και λέμε:
  • 31/12/19 η Κίνα αναγγέλλει την επιδημία της Γουχάν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ).
  • 7/3/20 συνεδριάζει η Επιτροπή Υγείας της ΕΕ.
  • Στις 11/3/20 ο ΠΟΥ αναγγέλλει πανδημία.
  • Στις 17/3/20 έχουμε το διάγγελμα Μητσοτάκη μετά το κλείσιμο σχολείων και καταστημάτων.
Αυτά χονδρικά στο καλεντάρι…

Πάμε στους αριθμούς της ενδιάμεσης πραγματικότητας. 

  • Από την Πρωτοχρονιά και για δυόμισι τουλάχιστον μήνες, χαρακτηριστικά μόνο στις ΗΠΑ, έχουν ταξιδέψει πάνω από τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, οι μισοί από την Κίνα, και οι άλλοι από χώρες ήδη χτυπημένες από τον ιό.

Αυτό το διάστημα, που κανένας στην ουσία δεν έκανε τίποτα, μαίνονταν ο σινοαμερικάνικος εμπορικός πόλεμος και ο ρωσοαραβικός του πετρελαίου. Στελέχια και τουρίστες έπαιζαν, ψυλλιασμένοι ή ανυποψίαστοι, το παιχνίδι της ρώσικης ρουλέτας με την άγνοια, την επιστημονική ανεπάρκεια, το χρήμα, την παραπληροφόρηση, τη συνωμοσιολογία, κοντολογής την …κανονικότητα.

Μικρός χρόνος, μεγάλα λάθη. Κι ο τρόμος τα συμπύκνωσε και πουλάει σαν τρελός.

Ο πρωθυπουργός αποφάσισε, με βάση όμως τα παραπάνω, έγκαιρα τα πρώτα αποτελεσματικά για πανδημίες μέτρα, που αφορούσαν κυρίως το συγχρωτισμό των μαζών. Επέλεξε κι ένα σοβαρό επιστημονικό επιτελείο. Ως εδώ και μη παρέκει, γιατί συγκρίνεται με άθλιους ομολόγους του, μέσα στην ευρωπαϊκή λυκοφωλιά. Είχε πίσω του ένα λαό, που αποδείχθηκε ευτυχώς ανθεκτικός και δυστυχώς υπάκουος στην οξεία μνημονίτιδα μιας δεκαετίας, στην οποία όλων των αποχρώσεων τα κόμματα που κυβέρνησαν, υποχρέωσαν αυτόν τον κουρασμένο λαό να πληρώσει το μάρμαρο.

Δηλαδή επί μια δεκαετία και με επιστημονικά δεδομένα αποδεκτά από όλους, γνωρίζαμε ότι η χώρα χρειάζεται ιδανικά 3.500 κρεβάτια ΜΕΘ. Άντε και με 50% έκπτωση, εντελώς φιλανθρωπικά, 1.750 για αρχή. Δημόσια κρεβάτια. Γιατί ιδιωτικά, οι αριθμοί παίζουν με την προσφορά, τη ζήτηση, τα τιμολόγια, τις ασφαλιστικές εταιρείες κ.λπ. Και εδώ η πραγματικότητα απαντά στις δημοσκοπήσεις για το ποιος τελικά θα αναδειχθεί, όχι με όρους πολιτικού καρτούν, σε …κάτοχο της θεμιστόκλειας αρετής της δράσης στην κατάλληλη στιγμή (timing). Γιατί η παραδοχή με σεμνότητα ή θράσος, με αυτοκριτική ή ωχαδερφισμό, ότι το σύστημα δεν αντέχει παραπάνω από καμιά πεντακοσαριά κορονοκρέβατα εντατικής, είναι ασέβεια στη ζωή και στη νοημοσύνη μας.

Γι’ αυτό υπερτονίζονται οι παρεκκλίσεις των λίγων από την ορθή αντίδραση των πολλών, που σώζονται επειδή φυλάγονται, κι όχι επειδή υποτάσσονται στο άθλιο «μπορώ να σώσω έναν – δυο στους χίλιους, φρόντισε να μην είσαι ανάμεσά τους».
Και εδώ έρχεται ο αριθμός των απαιτήσεων την επόμενη μέρα. Και είναι αυτοί που πρέπει να γίνουν αμείλικτοι. Την επόμενη μέρα είναι βέβαιο ότι θα προκύψει κάποτε και κάποια άλλη πανδημία. Και τα 3.500 κρεβάτια ΜΕΘ αν δεν τα απαιτήσουν, φέρνοντας τον κόσμο ανάποδα και τα 10.000.000 υποψήφιων θυμάτων, τότε θα μετράμε μπόνους. Η επιβίωση θα μοιάζει με στοίχημα. Η υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων με φάρμακο. Και η αναμονή των επιστημονικών ανακαλύψεων με θυσία σφαγείων, στο βωμό του παγκοσμιοποιημένου κέρδους.

Ακόμα κι αν λιγοστέψουν και βρεθεί και εμβόλιο, οι νεκροί από την πανδημία με τους αλγόριθμους της καπιταλιστικής οικονομίας είναι βέβαιο ότι θα πολλαπλασιαστούν, και οι άρρωστοι και οι πεθαμένοι από τη δολοφονία των εργασιακών, κοινωνικών, ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Ήδη διαφαίνεται στους αριθμούς της παγκόσμιας και εγχώριας οικονομίας, σε ό,τι αφορά στους λαούς, πως αυτή η πανδημία εξελίσσεται σε βόμβα τύπου Χιροσίμα. Σε βρίσκει στον ύπνο σου. Σε σκοτώνει. Και δήθεν τελειώνει και τον πόλεμο, μέχρι τον επόμενο. Έτσι που να φαίνεται φυσικό, ωραίο και γενναιόδωρο οι σουπερμαρκετάδες, που είχαν αύξηση τουλάχιστον 50% σε τζίρο και κέρδη, να δίνουν μπόνους σε μια χούφτα εξαντλημένους και εκτεθειμένους στο ρίσκο εργαζόμενους, και να μην περιλαμβάνεται σε κανένα σχεδιασμό τους ο διπλασιασμός των θέσεων ανθρωπινότερης εργασίας.

Στη διάχυτη αβεβαιότητα του μέλλοντός μας, το μόνο βέβαιο είναι ότι μας ανήκει μόνο το μέλλον που παλεύουμε και κρατάμε στα χέρια μας. Χειροπιαστό.

*Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» του Σαββατοκύριακου, 4–5 Απρίλη 2020
Google+ Linkedin

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

*
*
*