Η δημοσιοποίηση των δηλώσεων «πόθεν έσχες» του έτους 2025 (χρήση 2024) για δημάρχους, περιφερειάρχες, βουλευτές κ.λπ., που έγινε τη Δευτέρα 11 Μαΐου 2026 με ανάρτηση στον ιστότοπο της Βουλής, προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα για το ποιοι διοικούν τελικά τους δήμους στην Κορινθία, πίσω από τα φιλολαϊκά προσωπεία και τα ευφάνταστα βίντεο λαϊκής χειραγώγησης.

Όταν ανοίγει η κουβέντα για τα «πόθεν έσχες» των δημάρχων, συνήθως ο κόσμος κοιτά μόνο τα νούμερα: πόσα λεφτά έχει ο ένας, πόσα ακίνητα ο άλλος, ποιος έχει καταθέσεις και ποιος δάνεια.

Αλλά η πραγματική εικόνα δεν κρύβεται μόνο στους αριθμούς. Κρύβεται στο τι άνθρωπο δείχνει κάθε δήλωση. Δηλαδή, σε ποια κοινωνική θέση βρίσκεται ο κάθε δήμαρχος και, κυρίως, αν μοιάζει με τον κόσμο που διοικεί ή αν έχει πια απομακρυνθεί εντελώς από αυτόν.

Κοιτάζοντας συνολικά τα «πόθεν έσχες» των δημάρχων της Κορινθίας, φαίνεται καθαρά ότι υπάρχουν διαφορετικές ταχύτητες και διαφορετικοί κόσμοι μέσα στην ίδια αυτοδιοικητική οικογένεια της Κορινθίας.

Υπάρχουν, για παράδειγμα, δήμαρχοι με επιχειρήσεις, εταιρείες, μεγάλους δανεισμούς και επενδύσεις. Αυτό προφανώς δεν είναι εκ προοιμίου πολιτικά μεμπτό, δεδομένου ότι η καρέκλα του δημάρχου είναι συγκυριακή, παροδική και πως, βεβαίως, ένας άνθρωπος που έχει κάνει μια επιχειρηματική διαδρομή έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να προσφέρει στα κοινά, καταθέτοντας και την επαγγελματική εμπειρία του από τη ζώσα επιχειρηματική του διαδρομή ως εχέγγυο διοίκησης και έξωθεν καλής μαρτυρίας.

Μια τέτοια περίπτωση είναι ο δήμαρχος Βέλου – Βόχας Θανάσης Μανάβης, που εμφανίζει έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα και υψηλό τραπεζικό άνοιγμα, όπως και ο δήμαρχος Ξυλοκάστρου Βλάσιος Τσιώτος, που και αυτός κινείται σε επιχειρηματική λογική, με συμμετοχές σε εταιρείες.
Επίσης, ο δήμαρχος Λουτρακίου Γιώργος Γκιώνης εμφανίζει υψηλά επαγγελματικά εισοδήματα αλλά και σοβαρές τραπεζικές υποχρεώσεις, ενώ ο δήμαρχος Κορινθίων Νίκος Σταυρέλης παρουσιάζει πιο παραδοσιακή εικόνα, χωρίς επιχειρηματικές υπερβολές αλλά με σταθερή οικογενειακή περιουσία και οικονομική ασφάλεια.

Μέσα όμως σε όλη αυτή την εικόνα, δύο περιπτώσεις ξεχωρίζουν περισσότερο από όλες και αυτές είναι του δημάρχου Νεμέας Κώστα Φρούσιου και του δημάρχου Σικυωνίων Σπύρου Σταματόπουλου.

Και το λέω αυτό γιατί, πέρα από τις συναδελφικές φωτογραφίες και τις φιλικές αβρότητες, εκεί φαίνεται καθαρά η διαφορά ανάμεσα σε δύο διαφορετικά πρόσωπα της τοπικής εξουσίας.

Ο Φρούσιος, κοιτάζοντας τη δήλωσή του, δεν θυμίζει άνθρωπο που ζει σε άλλη πραγματικότητα από τον μέσο πολίτη. Δεν υπάρχουν μεγάλες καταθέσεις. Δεν υπάρχουν επιχειρήσεις, επενδυτικά ανοίγματα ή εικόνα οικονομικής άνεσης. Τα περισσότερα ακίνητα είναι οικογενειακά, από γονικές παροχές. Τα αυτοκίνητα είναι παλιά. Και το πιο βαρύ στοιχείο δεν είναι η περιουσία του αλλά τα δάνειά του και οι υποχρεώσεις προς μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες διαχείρισης και είσπραξης οφειλών.

Απέναντι σε αυτή την εικόνα βρίσκεται ο Σταματόπουλος. Η δική του περίπτωση είναι τελείως διαφορετική. Δεν εμφανίζεται ως επιχειρηματίας. Δεν έχει τις εντυπωσιακές εταιρείες ή τις μεγάλες επενδύσεις άλλων δημάρχων.

Όμως η εικόνα που βγαίνει είναι εκείνη ενός ανθρώπου βαθιά ριζωμένου στο σύστημα της αυτοδιοίκησης. Οι υψηλές οικογενειακές καταθέσεις, η οικονομική σταθερότητα, η απουσία σοβαρού δανεισμού και η συνολική αίσθηση ασφάλειας δείχνουν έναν άνθρωπο που δεν πιέζεται οικονομικά όπως ο μέσος δημότης.

Ο Σταματόπουλος θυμίζει τον κλασικό «επαγγελματία» της πολιτικής. Τον άνθρωπο που ξέρει να κινείται μέσα στους μηχανισμούς, να χτίζει σχέσεις, να επιβιώνει πολιτικά και να δημιουργεί καταθετικό εισόδημα με πολλά μηδενικά, χωρίς εμφανείς παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες και προφανώς χωρίς επαγγελματικό ρίσκο.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα εικόνα προκλητικού πλούτου. Είναι όμως εικόνα εξουσίας και σταθερότητας. Με δυο λόγια δηλαδή, δείχνει έναν άνθρωπο που έχει επιλέξει την πολιτική ως επάγγελμα ασφαλείας. Και για να το πούμε πιο λαϊκά, ο Σταματόπουλος δείχνει έναν άνθρωπο που είναι στα λόγια αγωνιστής, στην πράξη βολεμένος…

Γι’ αυτό για τον δήμαρχο Σικυωνίων η αυτοδιοίκηση δεν είναι απλώς ένα πέρασμα προσφοράς στα κοινά αλλά μια επαγγελματική διαδρομή, με ορίζοντα πολιτικής συνταξιοδότησης μόνο από τους πολίτες και όχι από τον κορεσμό της πολλαπλώς κερδοφόρου εξουσίας.

Και τελικά εκεί βρίσκεται η μεγάλη κοινωνική διαφορά ανάμεσα στους δύο.

Ο Φρούσιος μοιάζει πιο κοντά στον κόσμο που δυσκολεύεται να πληρώσει δόσεις, λογαριασμούς και υποχρεώσεις. Ο Σταματόπουλος μοιάζει πιο κοντά στον κόσμο της διαχρονικής πολιτικής επιρροής και της ασφαλούς θέσης μέσα στο τοπικό σύστημα.

Κι ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σημαντικό που αποκαλύπτουν τα «πόθεν έσχες»:
όχι μόνο ποιος έχει τι,
αλλά ποιος ζει σαν την κοινωνία που εκπροσωπεί
και ποιος έχει πια απομακρυνθεί από αυτήν.