Το είδαμε κι αυτό! Αφού δεν τους βγήκε το νέο φιλοσοφικό λεξικό αυτοδιοικητικής σκέψης «Δύο μικροί Μήτσοι» που κυκλοφορεί ελεύθερο στο διαδίκτυο, η κειμενογράφα του δημάρχου Σικυωνίων επιστράτευσε κατευθείαν την αρχαία γραμματεία.

Στόχος; Να σμιλέψει την πολιτική αγιογραφία του Σταματόπουλου, με αφορμή την υπογραφή από τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου της χρηματοδότησης 1.000.000 € για την πρώτη φάση αναστήλωσης του πρώτου διαζώματος του Αρχαίου Θεάτρου Σικυώνας – το οποίο, ως γνωστόν, έχει ενταχθεί στις ΟΧΕ εδώ και δύο χρόνια.

Το αποτέλεσμα της αγιογραφίας, αν μη τι άλλο, είναι διασκεδαστικό και δικαιολογεί απόλυτα την αμοιβή του καλλιτέχνη!

Η κειμενογράφα θυμήθηκε έτσι στο ξεκάρφωτο τη διάσημη ρήση του Πρωταγόρα: «Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» και ομολογουμένως μας άφησε όλους κάγκελο για τον πλούτο των γνώσεών της και κυρίως για την πολιτική προσομοίωσή τους στη φτωχή αυτοδιοικητική μας πραγματικότητα. Προφανές επιζητούμενο να καυτηριάσει τον υποκειμενισμό άλλων δημοσιογράφων.

Το επιχείρημα: Όπως λέει και στο τρέιλερ της προδημοσίευσής της, κάποιοι «ξοδεύουν μελάνι (και όχι μόνο)» για να σβήσουν το όνομα του εργοδότη-δημάρχου της από το έργο της αναστήλωσης, επιχειρώντας να υποβαθμίσουν την προσφορά του.
Σε μια έκφανση, μάλιστα, φιλοσοφικής καταβύθισης στη πρωταγορική σκέψη, μονολογεί ρητορικά: «Πού να ‘ξερε κι αυτός ο μαύρος»! Και πράγματι, πού να ‘ξερε ο δύσμοιρος ο Αβδηρίτης σοφιστής ότι η θεωρία του για τη σχετικότητα της αλήθειας θα πάει περίπατο… χάριν του Σταματόπουλου!

Αυτό το λέμε γιατί, όπως είναι γνωστό, η γοητεία της πρωταγορικής σκέψης, όπως τη διέσωσε ο Πλάτωνας στον Θεαίτητο, κρύβεται στο ότι δεν υπάρχει μία, απόλυτη αλήθεια.

Κατά την ίδια λογική, αν για μια μερίδα δημοσιογράφων η ανάδειξη του Αρχαίου Θεάτρου Σικυώνας είναι ένα συλλογικό θεσμικό αποτέλεσμα, αυτή είναι η δική τους αλήθεια – Αν για την κειμενογράφα ο Σταματόπουλος είναι ο «πιο δυνατός κρίκος», έχει το δικαίωμα να είναι η δική της αλήθεια.

Μέχρι εδώ, η οποιαδήποτε υποκειμενική της κρίση είναι θεμιτή, έστω κι αν όποιος τη διάβαζε θα χαμογελούσε με νόημα…

Το πρόβλημα ξεκινά εκεί που η επίκληση της σοφιστικής σκέψης συναντά την ανάγκη για πολιτική αγιογραφία. Εκεί, με μια εντυπωσιακή ρητορική κυβίστηση, η κειμενογράφα αποφασίζει στην κατακλείδα του κειμένου να ακυρώσει τον ίδιο τον αρχαίο Έλληνα σοφιστή και διδάσκαλο που επικαλέστηκε!

Το «πάντων μέτρον άνθρωπος» δίνει τη θέση του σε ένα αυταρχικό: «Αυτή η αλήθεια δε σβήνεται. Τελεία-Παράγραφος».

Ξαφνικά, η σχετικότητα εξαφανίζεται! Οι διαφορετικές ματιές δεν έχουν πια αξία. Η αλήθεια παύει να είναι υποκειμενική και γίνεται μία, ακλόνητη, δογματική και… δημαρχοκεντρική προπαγάνδα.

Προφανώς είναι δικαίωμα του καθενός να στηρίζει πρόσωπα και πολιτικές πορείες, όταν μάλιστα αυτή είναι η δουλειά του.

Εξάλλου, καμία δουλειά δεν είναι ντροπή…

Είναι όμως κρίμα για έναν επαγγελματία της επικοινωνίας να χρησιμοποιεί την αρχαία σκέψη ως «καύσιμο» για δημόσιους επαίνους, μόνο και μόνο για να την ανατρέψει στην επόμενη αράδα.

Ίσως βέβαια η κειμενογράφα να μην αναφερόταν στη γνωσιολογία του Πρωταγόρα, αλλά στον ομώνυμο πλατωνικό διάλογο. Εκείνον που γράφτηκε για να προειδοποιήσει για τους ηθικούς κινδύνους που ελλοχεύουν για τους νέους από την παιδαγωγική επίδραση των σοφιστών -της τέχνης, δηλαδή, του να διαστρεβλώνεις την πραγματικότητα για τις εντυπώσεις. Και ως γνωστόν, ο Πρωταγόρας ξεδιπλώνει τις θεωρίες του φιλοξενούμενος στο σπίτι του πλούσιου Αθηναίου Καλλία, προσφέροντας τις επικοινωνιακές του υπηρεσίες με το αζημίωτο.

Υπό αυτό το πρίσμα, η σύγχρονη σοφιστεία στην αυλή της τοπικής εξουσίας βγάζει απόλυτο νόημα, ότι το «μέτρο» της κειμενογράφας δεν είναι η αποκατάσταση και ανάδειξη του Αρχαίου Θεάτρου Σικυώνας, αλλά η πολιτική επιβίωση του Σταματόπουλου.