Πολλοί λένε ότι ζούμε πλέον σε μια αυτοδιοικητική εποχή όπου η πολιτική δεν παράγεται στα δημοτικά συμβούλια, αλλά στα ψηφιακά καφενεία των social media. Εκεί όπου τα λάικ λειτουργούν ως ψήφος εμπιστοσύνης, οι σοφιστείες βαφτίζονται επιχειρήματα και το Facebook μετατρέπεται σε δικαστήριο σκοπιμότητας.

Αν θέλεις, λοιπόν, να καταλάβεις πώς λειτουργεί η σύγχρονη διοίκηση και η επικοινωνιακή στρατηγική προβοκάτσιας στον “πρωταθλητή” δήμο της χώρας, δεν χρειάζεται να διαβάσεις το ημερολόγιο του Γκαίμπελς. Αρκεί να ανατρέξεις στο νέο φιλοσοφικό λεξικό αυτοδιοικητικής σκέψης «Δύο μικροί Μήτσοι» που κυκλοφορεί «ελεύθερο» στο διαδίκτυο!

Εκεί θα δεις πώς, στο πλαίσιο των σοφιστειών, η επιστήμη της λογιστικής σκέψης συνδέεται με την ερμηνευτική ευλυγισία της δικολαβίστικης προσέγγισης. Στόχος τους είναι να προσδιορίσουν τη φράση «Γνώμη με Επιφύλαξη». Αυτό το κάνουν υπό το πρίσμα του ισοσκελισμού της πολιτικής ποσόστωσης ευθυνών ενός ιδιώτη και ενός δημοσίου φορέα.

• Βήμα Πρώτο: Βαφτίζουν την ανεπάρκεια του κράτους να ελέγξει έγκαιρα τον ιδιώτη φορολογούμενο σε a priori στοιχείο αμφισβητούμενης καθαρότητας των οικονομικών του στοιχείων. Για να το πετύχουν αυτό, δεν λαμβάνουν καν υπόψιν το συνταγματικά κατοχυρωμένο τεκμήριο ειλικρίνειας και την αρχή του κράτους δικαίου.
• Βήμα Δεύτερο: Παίρνουν μια γενναία δόση επικαλυμμένης άγνοιας και ελαφροΐσκιωτης ευθυκρισίας. Με αυτόν τον τρόπο, απομονώνουν τη φράση «Γνώμη με Επιφύλαξη» από τις πραγματικές αιτίες που την προκαλούν. Έτσι, τη χρησιμοποιούν ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να εξωραΐσουν την απόκρυψη στοιχείων από δημόσιο φορέα προς τους ελεγκτές. Αξίζει να σημωθεί ότι ο ίδιος ο φορέας τους κάλεσε να τον ελέγξουν! Παρόλα αυτά, οι δύο μικροί Μήτσοι κάνουν λόγο για μια συνήθη και παγιωμένη έκφραση που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα!

Με αυτό το λογικό αξίωμα οι «Δύο μικροί Μήτσοι» καταθέτουν χωρίς “επιφύλαξη” το δικό τους πολιτικό «Κεφάλαιο».

Αν κρίνουμε από το βάθος της σκέψης τους, αυτό προφανώς δεν φιλοδοξεί να αντικαταστήσει εκείνο του Καρλ Μαρξ στη βιβλιοθήκη της παγκόσμιας οικονομικής διανόησης! Φιλοδοξεί, όμως, να αναδείξει την υπεραξία της δημιουργικής και ουχί της θορυβώδους αντιπολίτευσης.

Η προσέγγιση αυτή βρίσκεται σε διαλεκτική αρμονία και με τις ώρες “κοινής ησυχίας”, τις οποίες επιχειρεί να επιβάλει η δημοτική αρχή του “πρωταθλητή” δήμου.

Φυσικά, το «Κεφάλαιό» τους δεν καταπιάνεται με τον τρόπο που η δημοτική αρχή μεθοδεύει την απόλυτη έλλειψη διαλεκτικής αντιπαράθεσης, ώστε να απονευρώσει τον θεσμικό ρόλο της αντιπολίτευσης ως αντίβαρο της εξουσίας. Αυτό συμβαίνει διότι, ιδεολογικά, οι ίδιοι δεν ασπάζονται τον όρο “αντιπολίτευση”. Αντίθετα, προτιμούν τον όρο “συμπληρωματική ανεξάρτητη μειοψηφία”.

Σε αυτή την κατεύθυνση πράγματι ο καθένας όχι μόνο δεν επιλέγει τον ρόλο του χωρίς “επιφύλαξη”, αλλά τον επιλέγει συνειδητά είτε με τον απαιτούμενο θόρυβο είτε με το συγκεκριμένο σκεπτικό των «προθύμων» ήσυχων που δεν είναι ουρανοκατέβατοι γιατί κάποιος τους επιστράτευσε.

Δυστυχώς οι «Δύο μικροί Μήτσοι» για ακόμα μια φορά επέλεξαν χωρίς “επιφύλαξη” τη στρατολογημένη σιωπή των “προθύμων” ήσυχων ως το πιο ηχηρό τεκμήριο της διαχρονικής αφωνίας τους στο πραγματικό πεδίο της πολιτικής.