Με τις ψήφους της δημοτικής πλειοψηφίας εγκρίθηκε στη χθεσινοβραδινή ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ο προϋπολογισμός του 2026 του Δήμου Σικυωνίων. Ένας προϋπολογισμός που παρουσιάστηκε από τον αντιδήμαρχο Οικονομικών, Γιώργο Τσολάκο, περίπου ως οικονομικό ευαγγέλιο, με «ισχυρά ταμειακά διαθέσιμα», μεγάλα έργα και αστείρευτη αναπτυξιακή προοπτική.

Μόνο που οι αριθμοί, όταν κλείνουν οι κάμερες που και χθες στήθηκαν για να τροφοδοτήσουν τα βιντεάκια του δημάρχου στο TikTok, λένε καμιά φορά την αφτιασίδωτη αλήθεια.

Γιατί πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «ισχυρού Δήμου», ο ίδιος ο προϋπολογισμός λέει μια μεγάλη αλήθεια: υπολογίζει έσοδα περίπου 29 εκατομμύρια ευρώ, αλλά έξοδα σχεδόν 37 εκατομμύρια.

Αυτό, σε απλά ελληνικά, σημαίνει ότι για να υλοποιηθεί λείπουν σχεδόν 7,6 εκατομμύρια ευρώ.

Και πώς κλείνει αυτή η μαύρη τρύπα; Όχι από νέα έσοδα. Όχι από κάποια παραγωγική έκρηξη.Όχι επειδή ξαφνικά φύτρωσαν λεφτόδεντρα στα καμένα του Φενεού.

Η ίδια η οικονομική υπηρεσία παραδέχεται ότι η διαφορά καλύπτεται από τα ταμειακά διαθέσιμα της 31ης Δεκεμβρίου 2025. Δηλαδή ο Δήμος καλείται να λειτουργήσει πάνω σε μια λογιστική φωτογραφία της στιγμής, «τρώγοντας από τα έτοιμα» – αν βέβαια και αυτά τα «έτοιμα» είναι πράγματι ελεύθερα προς χρήση…

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό ζήτημα. Γιατί άλλο πράγμα είναι να έχεις λεφτά στο ταμείο που να μπορείς πραγματικά να τα χρησιμοποιήσεις για να υλοποιήσεις τον προϋπολογισμό και άλλο να τα δείχνεις αλλά να μην μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις γιατί είναι δεσμευμένα για συγκεκριμένες χρήσεις, όπως συνεχιζόμενα έργα ή υποχρεώσεις προηγούμενων ετών.

Με λίγα λόγια, άλλο πράγμα είναι το απολύτως διαθέσιμο και άλλο πράγμα το περίπου διαθέσιμο.

Αυτό τόνισε και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Δημήτρης Πιστεύος όταν, με διαλεκτική νηφαλιότητα και κρατώντας στο χέρι του τη γνώμη του Παρατηρητηρίου Οικονομικής Αυτοτέλειας των ΟΤΑ, διάβασε το απόσπασμα που αναφέρει επί λέξει ότι ο Δήμος: «Έχει υποβάλει ελλειμματικό σχέδιο προϋπολογισμού, το οποίο δεν υπερβαίνει το (εκτιμώμενο) ύψος των χρηματικών διαθεσίμων της 31ης Δεκεμβρίου 2025».

Η παρενθετική υπογράμμιση της λέξης «εκτιμώμενο», που τόνισε και με παραστατική κίνηση των χεριών του, από μόνη της παρήγαγε ένα απολύτως απλό ερώτημα:  Τα 7,6 εκατομμύρια είναι πράγματι ελεύθερα χρήματα ή μέσα εκεί υπάρχουν δεσμευμένοι πόροι για έργα και άλλες υποχρεώσεις;

Το ερώτημα μάλιστα τέθηκε παρουσία του Διευθυντή Οικονομικών Υπηρεσιών.

Και όμως…Απάντηση δεν δόθηκε ποτέ. Ούτε ανάλυση.Ούτε ένα: «τόσα είναι ελεύθερα και τόσα δεσμευμένα».

Το μόνο που δόθηκε ως εξήγηση ήταν σε ποια τράπεζα είναι κατατεθειμένα…για να συμπληρώσει ο δήμαρχος το αμίμητο: «Μα καλά, περιμένετε απαντήσεις εδώ μέσα; Να πηγαίνετε στις υπηρεσίες»!

Δηλαδή το ανώτατο βουλευόμενο όργανο του Δήμου κλήθηκε, στην κορυφαία συνεδρίαση της χρονιάς, να αποφασίσει για τον οδικό χάρτη του Δήμου για ολόκληρο το 2026, ο πρόεδρος κάλεσε και τον διευθυντή της Οικονομικής Υπηρεσίας να είναι παρών για ενδεχόμενες απαντήσεις επί διευκρινιστικών ερωτήσεων των δημοτικών συμβούλων, και ο δήμαρχος, σε μία ακόμη από τις συνήθεις προσπάθειές του να πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα, επικαλέστηκε το δικαίωμα… της σιωπής!

Κάπου εκεί ο προϋπολογισμός, από κορυφαία δημοκρατική διαδικασία, άρχισε να θυμίζει το «δραχμάς δεν δίδω…» που έλεγε και ο αξέχαστος Μίμης Φωτόπουλος στη γνωστή ελληνική ταινία.

Βέβαια ο Φωτόπουλος έχει μείνει στη συνείδηση των πολιτών ως πηγαίος κωμικός, με αξέχαστες ερμηνείες και το δικό του αυθεντικό λαϊκό ύφος, ενώ ο Σταματόπουλος φαίνεται να επενδύει πολιτικά σε μια διαφορετική εκδοχή κωμικότητας…

Αφού ήρθε στο Κιάτο ως ορεσίβιος “easy rider” και μεταλλάχθηκε σε επαγγελματία του “easy rental”, χθες έφτασε στο σημείο, αντί να απαντήσει γιατί στο τεχνικό πρόγραμμα φιγουράρει το ποσοστό ντροπής του 0,4% σε νέα έργα σχολικών υποδομών, να εγκαλεί την αντιπολίτευση ότι δεν έχει δημιουργική πρόταση για το δρομολογούμενο ξεπούλημα του λιμανιού!

Αυτό είναι τρανή απόδειξη ότι δεν τον ενδιαφέρει ένας Δήμος κοινωνικής ευθύνης και λογοδοσίας, αλλά ένας Δήμος λογιστικής επιβίωσης που, με δημιουργική λογιστική, εκμεταλλεύεται και το νέο λογιστικό μοντέλο σύνταξης των προϋπολογισμών, γιατί με την αρχή του δεδουλευμένου οι δήμοι αρχίζουν να λειτουργούν λιγότερο σαν αυτοδιοίκηση και περισσότερο σαν οικονομικά μαγαζιά.

Και αυτό ο Σταματόπουλος το γνωρίζει πολύ καλά, γι’ αυτό χτίζει και το αφήγημά του πάνω στο λιμάνι του Κιάτου, στη βιοκλιματική ανάπλαση της λιμενικής ζώνης – και όχι του παραλιακού μετώπου, όπως ψευδεπίγραφα παρουσιάζεται το έργο – αλλά και στα μεγάλα έργα νερού και στα αρδευτικά δίκτυα, παρασιωπώντας βέβαια τη νέα τιμολογιακή πολιτική, την ανάκτηση κόστους και τη γενικότερη νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής, όπου οι υποδομές αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη οικονομική και διαχειριστική αξία.

Αυτό είναι το περίφημο νεοφιλελεύθερο «όραμα» Σταματόπουλου.