Το «πολιτικό τάκλιν» του Δημάρχου Σικυωνίων στα διοικητικά του Πέλοπα και τα εύλογα ερωτηματικά για την προσπάθεια απόλυτου ελέγχου της ιστορικής ομάδας του Κιάτου.

Αλλαγή σκυτάλης είχαμε στο διοικητικό σχήμα του ιστορικού Πέλοπα Κιάτου, καθώς μετά τη μακρόχρονη παρουσία του Βασίλη Πανανικολάου (Αννούλα) στην προεδρία, τα ηνία αναλαμβάνει πλέον ο γνωστός επιχειρηματίας Βασίλης Γιαννούλας. Η εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να αποτελεί μια απλή αθλητική είδηση. Ωστόσο, η ενεργός εμπλοκή του Δημάρχου Σικυωνίων, Σπύρου Σταματόπουλου, ο οποίος κατέλαβε τη θέση του αντιπροέδρου, αλλάζει ριζικά τα δεδομένα.

Έχοντας μάλιστα δίπλα του στο νέο διοικητικό σχήμα και τον φέρελπι ανεξάρτητο δημοτικό σύμβουλο Δημήτρη Ψυχογιό, η κίνηση αυτή κρύβει ένα έντονο πολιτικό παρασκήνιο πρώτης γραμμής. Ίσως αυτή η συνταγή να επιλέχθηκε για να υπηρετήσει το γνωστό αφήγημα «Μόνο όλοι μαζί μπορούμε!». Ίσως πάλι, η στρατηγική του Δημάρχου να αγγίζει τα όρια ενός πολιτικού συγκεντρωτισμού, σε μια ξεκάθαρη προσπάθεια ελέγχου της τοπικής κοινωνικής ζωής του Κιάτου, επιχειρώντας να ισοφαρίσει τις συνεχώς διογκούμενες εκλογικές του απώλειες.
«Άντε βρε… και αντιπρόεδρος στον Εμπορικό Σύλλογο!» θα μπορούσε να αναφωνήσει κανείς βλέποντας αυτή την τάση του Σπύρου να έχει λόγο και ρόλο σε κάθε αυτόνομο κύτταρο της πόλης. Μιας και, λοιπόν, αποφάσισε να μας «μάθει λίγη μπαλίτσα», ας παίξουμε κι εμείς μαζί του, για να δούμε αν αυτός ο καθεστωτισμός βοηθάει τελικά τον Πέλοπα ή τον ίδιο.
Η ποδοσφαιρική και πολιτική ιστορία μας έχει διδάξει ότι παραδοσιακά οι ισχυροί παράγοντες χρησιμοποιούν τα γήπεδα ως βατήρα για να μεταπηδήσουν στην πολιτική. Στο Κιάτο, όμως, παρατηρούμε μια παράδοξη αντιστροφή των όρων: ο επί 16 χρόνια δήμαρχος, εντελώς αιφνίδια και χωρίς καμία πρότερη παραγοντική εμπειρία στο δύσκολο και πολλές φορές σκοτεινό χώρο του ποδοσφαίρου, επιλέγει να εμπλακεί στα διοικητικά του Πέλοπα. Αυτή η ασυνήθιστη μετατόπιση προκαλεί εύλογα ερωτηματικά.

Ποια εκλογικά αδιέξοδα διαφαίνονται πλέον στον ορίζοντα, που του επιβάλλουν την ανάγκη να χρησιμοποιήσει την τοπική ομάδα ως όχημα για την επαναπροσέγγιση της κοινωνίας; Και, κυρίως, σχετίζεται αυτή η ξαφνική εμπλοκή με όσα έντονα ακούγονται στο παρασκήνιο περί επενδυτικής αξιοποίησης του προνομιακού Δημοτικού Σταδίου μέσω κάποιου τουριστικού ΣΔΙΤ; Μήπως η διοικητική καρέκλα του ιστορικού συλλόγου δεν είναι τίποτα άλλο παρά το απαραίτητο «κλειδί» για τον απόλυτο έλεγχο των μελλοντικών χρυσών υπογραφών;

Το βέβαιο είναι πως με την απροκάλυπτη πολιτική εξάρτηση του Πέλοπα από τον κ. Σταματόπουλο, η ομάδα κινδυνεύει να πάψει στα μάτια της κοινής γνώμης να είναι ο «σύλλογος όλων των δημοτών». Επίσης αποκτώντας μια άτυπη παραταξιακή ταυτότητα, δημιουργείται ένα ισχυρό αντικίνητρο για τις οικονομικές ανάσες που δίνουν παραδοσιακά οι επιχειρηματίες της πόλης, οι οποίοι δικαιολογημένα θα αποφύγουν να ταυτιστούν πολιτικά.

Το επιχείρημα ότι ο Δήμαρχος μπήκε στη διοίκηση για να «βοηθήσει» οικονομικά τον σύλλογο, όχι μόνο στερείται βάσης, αλλά ισχύει το ακριβώς αντίστροφο. Όποιος ξέρει πώς παίζεται το διοικητικό παιχνίδι, καταλαβαίνει ότι αν ο Δήμος επιχειρήσει να εκταμιεύσει χρήματα προς τον Πέλοπα, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση και το Ελεγκτικό Συνέδριο θα δείξουν άμεσα «κόκκινη κάρτα». Με τον Δήμαρχο να φιγουράρει στο Διοικητικό Συμβούλιο της ομάδας, ενεργοποιούνται αυτόματα οι αυστηρές διατάξεις περί σύγκρουσης συμφερόντων (Ν. 4622/2019), καθιστώντας κάθε οικονομική διευκόλυνση νομικά ευάλωτη.

Δεδομένου, μάλιστα, ότι με την επίσημη παρουσία του στη διοίκηση αποκλείονται αυτόματα και οι νόμιμες δημοτικές επιχορηγήσεις, μήπως οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τον Πέλοπα σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι, όπου ο ίδιος θα λειτουργεί ως ο απόλυτος «τροχονόμος» των χορηγικών και επιχειρηματικών deals;

Μήπως, λοιπόν, στην πραγματικότητα ο κ. Σταματόπουλος επιδιώκει μια απόλυτα ελεγχόμενη πλειοψηφία «τσέπης» στη διοίκηση του Πέλοπα, εξασφαλίζοντας τον πλήρη έλεγχο των αντιδράσεων σε κάθε θέμα που αφορά την ομάδα; Μια κυριαρχία που δεν περιορίζεται στα αμιγώς αγωνιστικά, αλλά επεκτείνεται πρωτίστως στη χρήση και το μέλλον του γηπέδου. Μήπως γι’ αυτό, ουδόλως τον ενδιαφέρουν οι διαφανείς χορηγίες πάνω από το τραπέζι που θα έδιναν πραγματική ανάσα και ανεξαρτησία στον Πέλοπα, προτιμώντας μια ομάδα οικονομικά δέσμια και πολιτικά χειραγωγίσιμη;

Συμπερασματικά, λοιπόν, το πιο υποκριτικό στοιχείο σε αυτό το σκηνοθετημένο σκηνικό είναι η χρήση του «όλοι μαζί μπορούμε», που χρησιμοποιείται και ως δόλωμα για να ψαρέψουν ποδοσφαιράνθρωπους που έχουν ματώσει για τον Πέλοπα ως την απαραίτητα αναλώσιμη «αθλητική βιτρίνα». Για την υποκρισία, άλλωστε, αυτού του αφηγήματος, ας θυμηθούμε τον εμβληματικό Βραζιλιάνο δημοσιογράφο Νέλσον Φαλκάο Ροντρίγκες που έλεγε: «Στο ποδόσφαιρο, η χειρότερη τύφλωση είναι να βλέπεις μόνο την μπάλα».

Αυτό που δεν κατάλαβε όμως ο κ. Σταματόπουλος είναι ότι ο Πέλοπας δεν ανήκει σε καμία δημοτική παράταξη και σε κανέναν πολιτικό σχεδιασμό. Ανήκει στην ιστορία του, στους ανθρώπους που έχυσαν ιδρώτα για τη φανέλα του και στην τοπική κοινωνία που τον στηρίζει εδώ και έναν αιώνα. Αν ήθελε πραγματικά το καλό του συλλόγου, αντί να τον εργαλειοποιεί, θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα του Νίκου Σταυρέλη στην Κόρινθο. Εκείνος προχώρησε σε μια απόλυτα θεσμική συμφωνία με τον ΠΑΣ Κόρινθος, εγγράφοντας στον προϋπολογισμό γενναία χρηματοδότηση ύψους 50.000 ευρώ για την ομάδα, εφόσον αυτή πρωταγωνιστεί στην κατηγορία. Επιπρόσθετα, τόσα χρόνια που είναι δήμαρχος, θα μπορούσε να είχε εισηγηθεί μια θεσμική ετήσια επιχορήγηση, με τον δεσμευτικό όρο ο Πέλοπας να προσφέρει δωρεάν πρόσβαση στις ακαδημίες του για παιδιά ευάλωτων οικογενειών της πόλης. Έτσι, η ομάδα θα έπαιρνε καθαρό και νόμιμο χρήμα, ο Δήμος θα έδειχνε το κοινωνικό του πρόσωπο και οι δύο μαζί θα δικαίωναν τη σχέση «από το ποδόσφαιρο στην κοινωνία και τούμπαλιν». Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στη διαφανή, θεσμική στήριξη του αθλητισμού μιας πόλης και στην υπόγεια προσπάθεια απόλυτου ελέγχου του.

Και στην τελική, μιας και ο κ. Σταματόπουλος αποφάσισε να μας «μάθει λίγη μπαλίτσα», ας του υπενθυμίσουμε και εμείς τη ρήση του θρυλικού Βραζιλιάνου αρχηγού και γιατρού Σώκρατες, που πολέμησε τη διαπλοκή στα γήπεδα: «Το ποδόσφαιρο δίνει στους πολιτικούς μια έτοιμη σκηνή και ένα τεράστιο κοινό. Αν τους αφήσεις, θα μπουν μέσα μόνο και μόνο για να κάνουν τη δική τους προπαγάνδα, κλέβοντας τη φωνή του λαού».