Όσοι βρέθηκαν προχθές στην ημερίδα για τη διαχείριση του νερού στη Στυμφαλία έγιναν μάρτυρες ενός γνώριμου, πλην θλιβερού, θεατρικού σκηνικού του Δημάρχου Σικυωνίων στην προσπάθειά του να μετατοπίσει τη συζήτηση από το «τι δεν έκανε ο Δήμος τόσα χρόνια» στο «ποιος μας παίρνει το νερό σήμερα».

Η δημόσια φραστική επίθεση του κ. Σταματόπουλου προς τον Πρόεδρο του ΑΟΣΑΚ δεν ήταν μια αυθόρμητη έκρηξη αγωνίας για το μέλλον του υδροβιότοπου. Ήταν μια προσεκτικά ενορχηστρωμένη επιχείρηση πολιτικής επιβίωσης και μετάθεσης ευθυνών, την ώρα που η πραγματικότητα τον εγκλωβίζει.

Γνωρίζοντας πως η ρητορική του «ο ΑΟΣΑΚ παίρνει το νερό της Στυμφαλίας και το οδηγεί στα πεδινά» χαϊδεύει εύκολα τα αυτιά της τοπικής κοινωνίας, ο Δήμαρχος Σικυωνίων τη χρησιμοποίησε ως το απόλυτο αλεξικέραυνο για τη δική του διαχρονική απραξία.

Μόνο που η νομική και θεσμική πραγματικότητα εκθέτει ανεπανόρθωτα αυτό το αφήγημα.

Ο ΑΟΣΑΚ δεν «κλέβει» το νερό· το αντλεί βάσει επίσημων, εν ισχύ αδειών χρήσης νερού της Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Και το πιο ειρωνικό; Οι άδειες αυτές έχουν εκδοθεί με τη θεσμική σύμπραξη και «για λογαριασμό του Δήμου Σικυωνίων».

Πώς γίνεται, λοιπόν, να καταγγέλλεις δημόσια ως «πειρατεία» μια διαδικασία την οποία ο ίδιος έχεις συνυπογράψει και αποδεχθεί;

Η έκρηξη Σταματόπουλου δεν ήταν τυχαία ως προς το timing. Στο βήμα των ομιλητών ήταν ο Καθηγητής Υδρογεωλογίας Κώστας Βουδούρης, που με την επιστημονική του εγκυρότητα τόνισε το προφανές: μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ένα ολοκληρωμένο, τοπικό Διαχειριστικό Σχέδιο Υδάτων. Ο λόγος του ήταν εξαιρετικά ειλικρινής: «Δεν είμαι σίγουρος ότι τα πηγαία νερά αξιοποιούνται με τον πλέον κατάλληλο τρόπο και σε αυτό πρέπει να δοθεί έμφαση σε τοπικό επίπεδο».

Ο κ. Βουδούρης έδωσε παράλληλα και ένα μάθημα ορθής πολιτικής που αποδομεί το τεχνοκρατικό αφήγημα Σταματόπουλου , εξηγώντας τι σημαίνει και τι δεν σημαίνει βιώσιμη ανάπτυξη: «Βιώσιμη ανάπτυξη δεν είναι όταν δίνουμε έμφαση στους οικονομικούς δείκτες και αγνοούμε την κοινωνία και το περιβάλλον».Μάλιστα, πετώντας ξεκάθαρα το γάντι στον κ. Σταματόπουλο, υπενθύμισε: «Εγώ είχα προτείνει κάποια κυβικά πόσιμο νερό να προσφέρονται στον κόσμο δωρεάν».

Η εμφανής αμηχανία του κ. Σταματόπουλου μπροστά στην πολιτική τεκμηρίωση της επιστημονικής σκέψης αποτυπώθηκε ανάγλυφα στην πρώτη κιόλας κουβέντα του ανεβαίνοντας στο βήμα. Η «πρωτολαλιά» του ήταν άκρως αποκαλυπτική: «Λίγο σύντομος δεν θα μπορέσω να είμαι με αυτά που άκουσα…».

Είναι πλέον προφανές ότι ο κ. Σταματόπουλος υποφέρει από ένα έντονο πολιτικό κόμπλεξ απέναντι σε όποια φωνή δεν ευθυγραμμίζεται μαζί του. Γιαυτό βλέποντας το πολιτικό προβάδισμα του καθηγητή στο πεδίο των εφαρμόσιμων προτάσεων – και σε πλήρη έλλειψη δικών του αντιεπιχειρημάτων- επέλεξε τη γνωστή τακτική: να θολώσει τα νερά…
Αντί να απαντήσει γιατί η Στυμφαλία παραμένει θωρακισμένη μόνο στα λόγια, προτίμησε να στήσει καυγά με τον πρόεδρο του ΑΟΣΑΚ, μετατρέποντας μια επιστημονική ημερίδα σε αρένα φτηνών εντυπώσεων.

Βέβαια οι άναρθρες φωνές, οι θεατρινισμοί και οι προσωπικές επιθέσεις δεν μπορούν πλέον να κρύψουν τη γύμνια της δημοτικής του πολιτικής. Η Στυμφαλία μπορεί στο μέλλον να κινδυνέψει να στερέψει από νερό, αλλά ο κ. Σταματόπουλος έχει στερέψει προ πολλού από σχέδιο και υπευθυνότητα. Ο κόσμος της Στυμφαλίας γνωρίζει ότι ο λαϊκισμός της κενής κραυγής δεν γεμίζει τους υδροφόρους ορίζοντες. Το μόνο που καταφέρνει είναι να παρατείνει την απραξία μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Εξάλλου όπως έγραψε και ο Σοφοκλής, «Ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου».