Ως γνωστόν, το πρωτόκολλο δεν είναι απλώς εθιμοτυπία· είναι δήλωση εξουσίας. Με άλλα λόγια, είναι η γλώσσα της εξουσίας, η οποία μετατρέπει την ιεραρχία, τον σεβασμό και την ισχύ σε ορατές πράξεις και κανόνες.

Γιατί γίνεται αυτή η αναφορά, και μάλιστα μεσούντος του Αυγούστου, που ο κόσμος είναι πιο χαλαρός;

Η αφορμή είναι το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε ο Δήμος Ξυλοκάστρου–Ευρωστίνης αναφορικά με τα επίσημα εγκαίνια του Κέντρου Μυκηναϊκής Ναυτικής Τέχνης «Αριστοναύτες» που, κατά την προσωπική μου εκτίμηση , ήταν το σπουδαιότερο πολιτιστικό γεγονός του καλοκαιριού.

Προφανώς, δεν γνωρίζω ποιος το συνέταξε, ούτε αν ο δαίμων του τυπογραφείου (λέγε τον και Γενικό Γραμματέα) έβαλε το χεράκι του· αυτό όμως που ο καθένας διαπιστώνει διαβάζοντάς το, είναι ότι έγινε του πρωτοκόλλου το σιδηρούν κιγκλίδωμα!

Η σειρά των επισήμων σ’ ένα δελτίο Τύπου δεν είναι ποτέ αθώα – είναι μικρογραφία της τοπικής ιεραρχίας, όπως θέλει να εμφανιστεί αυτός που κρατά την πένα. Και εδώ αξίζει να θυμηθούμε κάτι που ξέρουν καλά όσοι έχουν διαβάσει έστω και μια σελίδα Θουκυδίδη: η τάξη προβαδίσματος δεν είναι ποτέ περιγραφή της πραγματικότητας – είναι πρόταση γι’ αυτήν. Ο ισχυρός δεν μπαίνει πρώτος επειδή έτσι είναι τα πράγματα· μπαίνει πρώτος για να γίνουν έτσι τα πράγματα. Το δελτίο Τύπου δεν καταγράφει, εκπαιδεύει.

Ας δούμε, λοιπόν, τη σειρά του, περί ου ο λόγος, Δελτίου Τύπου: Δήμαρχος → Γενικός Γραμματέας του Δήμου → Βουλευτής Κορινθίας → Αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού → «εκπρόσωποι» (Εφορεία Αρχαιοτήτων, Εκπαίδευση, Επιμελητήριο, αυτοδιοίκηση, τοπική κοινωνία).

Με απλά λόγια, ο διοργανωτής Δήμος βάζει πρώτο τον οικοδεσπότη του – τον Δήμαρχο. Είναι δικαίωμά του, είναι κι έθιμο. Το πρόβλημα όμως, ξεκινά εκεί που ο Γενικός Γραμματέας – δηλαδή ένας διορισμένος υπάλληλος του Δημάρχου, όχι εκλεγμένος αξιωματούχος – προηγείται ενός Βουλευτή, ο οποίος, κατά την επίσημη τάξη προβαδίσματος της Πολιτείας ,ανήκει σε πολύ μεγαλύτερη βαθμίδα από κάθε δημοτικό στέλεχος. Ο δύσμοιρος ο Βουλευτής, λοιπόν, στην τρίτη θέση· η Αντιπεριφερειάρχης ακολουθεί στην τέταρτη και μετά, η γενναιόδωρη γενικότητα: «εκπρόσωποι» – της Εφορείας Αρχαιοτήτων (δηλαδή του Υπουργείου Πολιτισμού, που μάλλον έχει και την επιστημονική ευθύνη του ίδιου του εγκαινιαζόμενου. χώρου), της Εκπαίδευσης, του Επιμελητηρίου, της «αυτοδιοίκησης» και της «τοπικής κοινωνίας» — όλοι μαζί, ανώνυμοι, σε μια τελευταία, άμορφη παράγραφο.

Άξιο απορίας είναι επίσης πως απο το Δελτίο Τύπου εξαφανίζεται και ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού , που τουλάχιστον το εκτόπισμά του εκπέμπει σταθερότητα και εμπιστοσύνη.

Και εδώ, ας πούμε καθαρά. Δεν παίζεται απλώς ένα παιχνίδι ματαιοδοξίας του Γενικού Γραμματέα. Παίζεται κάτι πιο παλιό: η αιώνια πάλη ανάμεσα στη νομιμοποίηση που δίνει η κάλπη και στη νομιμοποίηση που δίνει η υπογραφή. Ο Βουλευτής κουβαλά ψήφους – δηλαδή κουβαλά, έστω τυπικά, τη βούληση κάποιων χιλιάδων ανθρώπων. Ο Γενικός Γραμματέας κουβαλά μόνο μια απόφαση Δημάρχου, κι όμως καταφέρνει να στέκεται μπροστά του στο χαρτί. Δεν είναι λάθος διοικητικό. Είναι δήλωση αρχής: εδώ, ο μηχανισμός προηγείται του λαού. Το γραφείο νικά την κάλπη, όχι επειδή είναι ισχυρότερο, αλλά επειδή είναι πιο κοντά στο πληκτρολόγιο.

Συμπερασματικά, λοιπόν: οι κορδέλες κόβονται από όποιον κρατά το ψαλίδι· η σειρά, όμως, γράφεται από όποιον κρατά το πληκτρολόγιο. Και στο Ξυλόκαστρο, φαίνεται, ότι το πληκτρολόγιο μάλλον το κρατά ο Γενικός Γραμματέας, δικαιώνοντας ιστορικά και τον σύντροφο Ιωσήφ…..

Κι έτσι, το μυκηναϊκό πλοίο των «Αριστοναυτών» ξεκινά το σουρεαλιστικό του ταξίδι έχοντας στην πλώρη τον Δήμαρχο, αλλά στη θέση του μαρκόνι τον Γενικό Γραμματέα , που θέλει ίσως να αποδείξει πως «Γραμματέας» δεν σημαίνει καθόλου «δεύτερος», αρκεί να ξέρεις πώς να κρατάς τον ασύρματο κι όλοι οι άλλοι κάπως θα προσαρμοστούν.