Του Χρήστου Καλαντζή*

Και ξάφνου, μέσα στην ένταση της καθημερινότητας, εμφανίστηκαν μπροστά μου λέξεις όπως διαφθορά, δικαιοσύνη, κοινωνικό συμβόλαιο! Λέξεις ομοιάζουσες με όμορφες νεανίδες όπου όλοι θέλουν να συνάψουν σχέση μαζί τους, άλλοι ως μνηστήρες κι άλλοι ως οι μόνοι κηδεμόνες.

Από όλες ετούτες τις λέξεις όμως, θα ήθελα να εστιάσω στο «κοινωνικό συμβόλαιο» και συγκεκριμένα στον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να το ορίσουμε.

Μια δικιά μου ερμηνεία θα το προσδιόριζε ως εκείνη την ιερή συμφωνία όπου ο πολίτης υπόσχεται να πληρώνει τους φόρους του κι η πολιτεία υπόσχεται να μην τον θεωρεί εντελώς ηλίθιο. Ίσως να αποτελεί μια δέσμευση τιμής πως η αλήθεια, ο μόχθος κι η αξία θα παραμένουν σταθερές ελπίδες στην πορεία των παιδιών μας προς το μέλλον.

Όταν όμως η αλήθεια καταρρέει κάτω από το βάρος σκανδάλων η αξιοπιστία τι γίνεται;

Σε τι διαφέρει άραγε η ηθική αυτή έκπτωση από την περιβόητη ανάρτηση του «Δημόφιλου»; Εκεί όπου το κοινωνικό συμβόλαιο σκίζεται βίαια από την πένα μιας γραφειοκρατικής αλχημείας που προσπαθεί να νομιμοποιήσει το παράλογο, ψηφίζοντας στις 12 Μαρτίου του 2026 προϋπολογισμό για το έτος 2025.

Ομοίως, σ’ ένα κρεσέντο αναζήτησης προτύπου, οι τοπικοί «Μακάριοι» παραδέχονται ομοφώνως πως δαπανούν 143.200 ευρώ για λειτουργικές δαπάνες χρήσης, προκειμένου να προσφέρουν στην κοινωνία το δυσθεώρητο έργο των 600 ευρώ για επενδύσεις και μελέτες(ΡΔΖ646ΝΒΙ6-1ΕΖ).

Αυτή η θεσμική λογική καθρεφτίζεται σήμερα στα λιμνάζοντα ύδατα της πλατείας μας. Ένα έργο που μοιάζει να περιμένει υπομονετικά τη στιγμή που θα μεταμορφωθεί σε χρωματιστό προεκλογικό φυλλάδιο, την ώρα βέβαια που η πραγματική του «χρηματοδότηση» προέρχεται από την αιμορραγία των καταστημάτων πέριξ αυτής. Οι απώλειες των εμπόρων κι ο μαρασμός της αγοράς είναι το βαρύ τίμημα για μια ανάπτυξη που στοχεύει μονάχα τις επόμενες εκλογές.

Σαν να μην έφτανε όμως η πλατεία της αναμονής, ορθώνεται μπροστά μας ο νέος χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων. Ένα οικοδόμημα που στέκει εκεί ως σύμβολο μιας αδιαφανούς δημιουργίας, καθώς μέχρι σήμερα παραμένει επτασφράγιστο μυστικό το πόσο τελικά στοίχισε στον Κιατανιώτη φορολογούμενο.

Πολιτισμός χωρίς κοστολόγιο; «Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό;; Κι έναν υπεύθυνο που θέλω να ρωτήσω…» που λέει η συμπατριώτισσα πλέον αοιδός!

Όσο λοιπόν η αλήθεια θεωρείται περιττή κι η ικανότητα να ψηφίζεις το παρελθόν βαφτίζεται «προσφορά», το κοινωνικό συμβόλαιο μετατρέπεται σε χαρτί υγείας περιμένοντας τα επόμενα οπίσθια να γράψουν επάνω του την απόγνωση των πολιτών.

Μακάβριοι οι πτωχοί των ισολογισμών και της απευθείας ανάθεσης του κοινωνικού συμβολαίου!

Βιολογικώς και μη, βεβαίως βεβαίως…