Απόψε στις οκτώ συνεδρίασε το Δημοτικό Συμβούλιο Συκυωνίων. Είκοσι θέματα στην ημερήσια διάταξη. Το ενδέκατο αφορούσε την προωθούμενη εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα Γεράνεια. Ο Πρόεδρος διάβασε την εισήγηση: ένα έγγραφο του Συνδέσμου «Ο Αρίων» (ΣΠΟΑΚ), το οποίο εξέφραζε την αντίθεσή του στην εγκατάσταση και, προφανώς, καλούσε τους δήμους-μέλη να ενωθούν σε κοινό μέτωπο — αλλιώς δεν είχε κανένα νόημα να μπει ως θέμα προς συζήτηση και λήψη απόφασης.

Τελειώνοντας την ανάγνωση, ο κ. Σκαρμούτσος είπε: «Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε». Ουδείς διαφώνησε. Όλοι, προφανώς, περίμεναν η συζήτηση να κλείσει με απόφαση ψηφίσματος, εξουσιοδοτώντας μια διαπαραταξιακή ομάδα εργασίας για τη σύνταξή του.

Ω, του θαύματος όμως ο αντιδήμαρχος «ειδικών αποστολών» Γιάννης Μυττάς πρόβαλε «δικαίωμα» και με επιμελημένη ελαφρότητα ρώτησε τον Πρόεδρο: για ενημέρωση το έφερες ή για απόφαση; «Για στήριξη», απάντησε ο Πρόεδρος. Και αμέσως πέρασε στο θέμα 12.

Στήριξη, λοιπόν. Ωραία λέξη — αλλά με δημιουργική ασάφεια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σε όλη τη σύντομη συζήτηση δεν ακούστηκε, ούτε μία φορά, η λέξη «ψήφισμα» — γιατί η λέξη αυτή κρατά μέσα της τη «ψήφο»: το βότσαλο που έριχνε κάποτε ο πολίτης στην κάλπη, ακριβώς για να μην μείνει τίποτα στην κρίση της μνήμης ή της εντύπωσης.

Ο Δήμαρχος, όλη αυτή την ώρα, δεν είπε τίποτα. Καθόταν εκεί όπου κάθεται πάντα — λες και γνώριζε καλά τον πολιτικό κανόνα: «Ό,τι δεν μετριέται και δεν γράφεται, δεν δεσμεύει κανέναν». Η σιωπή του ήταν ήδη μια απάντηση, ίσως η μόνη ειλικρινής της βραδιάς.

Δεν χρειάζεται να υποθέσουμε συνωμοσίες για να δούμε ποιον βολεύει αυτή η ασάφεια. Αρκεί να θυμηθούμε ποιος κάθεται σήμερα στην καρέκλα του Υπουργείου που θα κρίνει την αδειοδότηση αυτών των ανεμογεννητριών — και τι άλλο εκκρεμεί, εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα σε αυτό το υπουργείο και τον Δήμο Σικυωνίων. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ένα ψήφισμα με αριθμό είναι δύσκολο να αγνοηθεί από κανέναν. Μια εντύπωση αίθουσας, όχι.

Και εδώ μπαίνει, νομίζω, ο Σίσυφος — όχι ως φιλολογικό στολίδι, αλλά επειδή περιγράφει με ακρίβεια το σχήμα: το θέμα ανεβαίνει στην ημερήσια διάταξη, φτάνει ως τη συζήτηση, και την τελευταία στιγμή, πριν γίνει κάτι μόνιμο, κυλάει πάλι προς τα κάτω, σε μια λέξη χωρίς συνέπειες.

Εμείς δεν έχουμε παρά να περιμένουμε να δούμε αν θα γραφτεί ποτέ αυτή η «ομόφωνη στήριξη» της 22ας Ιουλίου — ή αν θα μείνει, όπως τόσα άλλα σε τούτο τον Δήμο, στη ζωντανή μετάδοση ως διάθεση, και πουθενά αλλού ως απόφαση.

«Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο», έγραψε ο Καμύ. Ίσως, τούτη τη φορά, να αξίζει να φανταστούμε και το ψήφισμα γραμμένο.