Παρακολουθώντας την επίσημη έναρξη του 6ου Τακτικού Συνεδρίου του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, ειλικρινά αναρωτήθηκα: έγινε πράγματι αυτό το διήμερο το Κιάτο η καρδιά της Πολιτικής Επιστήμης και των Διεθνών Σχέσεων ή οι αναπαλαιωμένες αποθήκες ΑΣΟ, που αισθητικά πράγματι είναι το στολίδι της πόλης, έγιναν απλώς «καύσιμο» για ψηφιακά κλικ και ακαδημαϊκές δημόσιες σχέσεις του Δημάρχου Σικυωνίων;
Η απορία μου δεν είναι καθόλου τυχαία, αν αναλογιστεί κανείς τη διαδρομή του συγκεκριμένου θεσμού. Από το 2013 και για πέντε ολόκληρες διοργανώσεις, το Τακτικό Συνέδριο του ΠΕΔιΣ αποτελούσε προνόμιο των «βελούδινων» αιθουσών του Club Hotel Casino Loutraki. Πώς εφετός, έτσι ξαφνικά, αποφάσισε να μετακομίσει από τα ιδιωτικά σαλόνια του τζόγου σε μια δημοτική υποδομή Πολιτισμού που θυμίζει τον πάλαι ποτέ «μαύρο χρυσό» της κορινθιακής γης;
Αυτή η «πτώση» από το «Βελούδο» στη «Σταφίδα» αποτελεί άραγε μια αθώα κίνηση «αποκέντρωσης» των διοργανωτών; Ή μήπως, πάνω στην αγωνία τους για το τέλος της φιλελεύθερης διεθνούς τάξης, αποφάσισαν να κάνουν το επόμενο «ποντάρισμα» σε μια σίγουρη έδρα, όπως αυτή που ο Δήμαρχος Σικυωνίων – και ως Πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας της φιλοκυβερνητικής ΚΕΔΕ – τους προσέφερε δωρεάν στο Κιάτο;
Μήπως γι’ αυτό ακούσαμε και όλα αυτά τα εύσημα από τον Πρόεδρο του ΠΕΔιΣ προς τον Δήμαρχο Σικυωνίων, ότι «μακάρι στην Ελλάδα να υπήρχαν κι άλλοι δήμαρχοι σαν τον κ. Σταματόπουλο και άλλες δημοτικές αρχές όπως του Δήμου Σικυωνίων»;
Πώς όμως ένας καθηγητής της Συγκριτικής Πολιτικής, όπως ο κ. Χουλιάρας, σπεύδει να προσφέρει τέτοια απροκάλυπτη πολιτική ασυλία, ντυμένη με τον μανδύα της επιστήμης, στον κ. Σταματόπουλο, μετατρέποντας ουσιαστικά το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου σε «πλυντήριο» κύρους για μια δημοτική αρχή, που τουλάχιστον στο Κιάτο δεν έχει τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη των πολιτών;

Έχει άραγε κρυφά συγκριτικά δεδομένα ο κ. Χουλιάρας με άλλους δημάρχους της χώρας και ποια είναι αυτά; Πού είναι οι δείκτες διαφάνειας, η αποτελεσματικότητα στην καθημερινότητα ή η κοινωνική ανταποδοτικότητα που να στοιχειοθετούν το «μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι δήμαρχοι σαν τον Σπύρο»;

Αν δεν υπάρχουν τα πολιτικά τεκμήρια, η «αριστεία» εδώ δεν είναι επιστημονικό πόρισμα, αλλά το νόμισμα μιας συναλλαγής, όπου ενδεχομένως, πίσω από την κουρτίνα των υψηλών νοημάτων, κρύβεται ο Καθηγητής-manager μεταπτυχιακών κύκλων και άλλες «επιστημονικές μπίζνες» με δημοτική περιουσία.

Αλλά και πέραν τούτου, αυτό το μοντέλο “συνεργασίας” υπονομεύει θανάσιμα την εμπιστοσύνη του πολίτη στο δημόσιο Πανεπιστήμιο. Όταν ο επιστήμονας μετατρέπεται σε “νοικιασμένο dealer” επαίνων και ο ανακαινισμένος χώρος των αποθηκών ΑΣΟ σε σκηνικό για TikTok βιντεάκια του κ. Σταματόπουλου, η έννοια της επιστημονικής διαλεκτικής πεθαίνει. Οι πολίτες του Κιάτου βλέπουν το στολίδι της πόλης τους να εργαλειοποιείται και τους “σοφούς” της δημόσιας παιδείας να τα έχουν κάνει “πλακάκια” για την πολιτική επιβίωση ενός δημάρχου που, παρότι κάθεται στο σβέρκο τους για 17 χρόνια, ματαιοπονεί να σπάσει το ρεκόρ του Φράνκο!

Και εν τέλει, για να θυμηθούμε και τον πρόσφατα τιμηθέντα Ρώμο Φιλύρα, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Ποιος τελικά χορεύει τον «Χορό των Επίπλων» στο Κιάτο; Τα νεοφιλελεύθερα Think Tanks που αγωνιούν για το τέλος της τάξης τους, ο Σπύρος που, μετά το viral της μπαγιάτικης βραστογαλιάς, αναζητά ως dealer των αποθηκών ΑΣΟ την επόμενη φωτογραφία για να λανσάρει ένα ακόμη βιντεάκι-αρπαχτή στο TikTok ή οι πολίτες της πρωτεύουσας πόλης;