Με πολλά μηνύματα και σαφείς αποδέκτες ολοκληρώθηκαν οι δημαιρεσίες τόσο για τη σύνθεση του νέου προεδρείου του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Σικυωνίων όσο και για την ανάδειξη των μελών της Δημοτικής Επιτροπής για το υπόλοιπο της δημοτικής περιόδου 2024-2028.

Στο αξίωμα του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου, έστω και υπό εσωτερική αμφισβήτηση, επανεξελέγη ο κ. Νίκος Σκαρμούτσος, χάρη στην παραταξιακή πειθαρχία που επέβαλε ο δήμαρχος, η οποία, ωστόσο, ανέδειξε και έναν «αντάρτη».

Ο εκ των παλαιότερων δημοτικών συμβούλων του κ. Σταματόπουλου και με ιδιαίτερες ψηφοσυλλεκτικές επιδόσεις, Βαγγέλης Καρακούσης, ψήφισε «ΠΑΡΩΝ». Το γεγονός αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αν συνυπολογιστεί και η καρατόμησή του από τη Δημοτική Επιτροπή που ακολούθησε.

Συντεταγμένο «ΠΑΡΩΝ» ψήφισε και η παράταξη του Δημήτρη Πιστεύου, επιλέγοντας μια στάση θεσμικής ωριμότητας, ενώ ο ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος Δημήτρης Ψυχογιός προτίμησε το «ΚΑΤΑ», μια, κατά τη γνώμη μου, καθαρή πολιτική στάση, παρότι ενδέχεται να αφήνει μετέωρο το ερώτημα αν η άρνησή του στρέφεται μόνο κατά του προσώπου του κ. Σκαρμούτσου ή συνολικά κατά της ίδιας της εκλογικής διαδικασίας, όπου δεν προβλέπεται η δυνατότητα αυτοπρότασης υποψηφίων.

Πέρα όμως από το πώς ο καθένας αντιλαμβάνεται το περιεχόμενο της ψήφου του, το βέβαιο είναι ότι ο κ. Σκαρμούτσος έχασε οριστικά πλέον το «μαξιλάρι» πολιτικής συναίνεσης, όχι μόνο της αντιπολίτευσης αλλά και συναδέλφων του από τη δημοτική πλειοψηφία.

Αυτή η απώλεια του προσδίδει πλέον τα χαρακτηριστικά ενός δοτού προέδρου και όχι ενός αυθεντικά αιρετού εκπροσώπου ολόκληρου του σώματος.

Αν, μάλιστα, συνυπολογιστεί ότι η πορεία του κ. Σκαρμούτσου καταγράφει μια σταδιακή, σχεδόν αμείλικτη φθορά – από τις 21 θετικές ψήφους του Σεπτεμβρίου 2019, στις 18 του Ιανουαρίου 2022 και από εκεί στη σημερινή εικόνα των μόλις 14 που πειθάρχησαν στο δόγμα «όποιος βγει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος»- , η φθίνουσα αυτή αριθμητική παύει να αποτελεί απλώς το όριο νομιμοποίησης της εκλογής του. Γίνεται η μαθηματική καταγραφή της πολιτικής του συρρίκνωσης, απομειώνοντας δραματικά το θεσμικό του κύρος.

Αυτή η νέα πραγματικότητα προδιαγράφει, με μαθηματική ακρίβεια, μια διαρκή κρίση στη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου, όπου ο πρόεδρος θα συνεχίσει να λειτουργεί ως παραταξιακός τοποτηρητής, ο γόνιμος διάλογος θα παραχωρεί τη θέση του στην τυφλή πόλωση και οι όποιες αποφάσεις θα τελούν σε πεδίο διαρκούς αμφισβήτησης.