Όταν η θεσμική ενημέρωση παύει να είναι ενημέρωση και μετατρέπεται σε ιλαροτραγωδία νεοελληνικού ραγιαδισμού, το «θέατρο» των ετερόνομων επαϊτών βρίσκει την απόλυτη έκφρασή του σε διαδικτυακές αναρτήσεις στα social media (διαβάστε ΕΔΩ) για δήθεν στήριξη του πρωτογενούς τομέα από τον περιοδεύοντα κυβερνητικό θίασο στην καμένη γη του Φενεού και της Στυμφαλίας.

Μέσα από ένα μπαράζ από hashtags (#επιστολή, #βιωσιμότητα, #δέσμευση), το επικοινωνιακό επιτελείο Σταματόπουλου προσπαθεί να κατασκευάσει μια ανούσια ιεροτελεστία, όπου ο Δήμος Σικυωνίων ευχαριστεί υπουργούς και κυβερνητικούς βουλευτές επειδή προεκλογικά άνοιξαν την πόρτα των γραφείων τους, επειδή «διευκόλυναν την επικοινωνία» ή επειδή επέδειξαν «ουσιαστικό ενδιαφέρον».

Εδώ, βέβαια, το πράγμα σοβαρεύει – ή μάλλον, ξεφτιλίζεται τελείως. Διότι, για κάτσε, ρε φίλε, τι μας λες; «Εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες για τη φιλοξενία»!

Ρε, πάτε καλά;

Τι είναι ο Δήμας, Airbnb, να του βάλουμε και πέντε αστέρια για τη φιλοξενία στο γραφείο του και το καφεδάκι που σας προσέφερε; Στο Da Capo σας πήγε;

Τι πάει να πει «ευχαριστούμε τη Σούκουλη για τον χρόνο της»; Από πότε οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού λειτουργούν ως ψυχοθεραπευτές με χρονοχρέωση, που σας κάνουν τη χάρη να σας ακούσουν;

Εδώ ο κόσμος καίγεται, τα σταφύλια τα παίρνουν 12 λεπτά το κιλό, η τσέπη των αγροτών είναι πιο άδεια κι από το κεφάλι του influencer δημάρχου, κι εσείς μας κάνετε πασαρέλα με «καθοριστικές συμβολές», επειδή κάποιος υπουργός σας άνοιξε την πόρτα να φωτογραφηθείτε μαζί του;

Βρίσκονται, λέει, σε πλήρη συντονισμό με δεκαπέντε Προέδρους Τοπικών Κοινοτήτων…

Μαζεύτηκαν, δηλαδή, δεκαπέντε άνθρωποι και υπέγραψαν μια επιστολή προς το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Ε και;

Αν υπογράψουν αύριο δεκαέξι, θα κάμωμεν επανάστασιν, κύριε Σταματόπουλε;

Εδώ δεν μιλάμε για πολιτική διεκδίκηση, μιλάμε για το απόλυτο «εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι το ραντεβού στα τυφλά;».

Όταν, μάλιστα, μια δημοτική αρχή ψαρεύει και like στο Facebook για πανωπροίκι, επειδή αυτοπεριορίστηκε στον ρόλο του κολαούζου, εδώ πρόκειται για το απόλυτο «πολιτικό κιτς» που θα ζήλευε και ο Κούντερα στην «Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι».

Αυτό δεν είναι απλώς κακό γούστο· είναι η αισθητική απάτη της εξουσίας, που σβήνει από το πλάνο κάθε δυσάρεστη αλήθεια για να επιβάλει τη δικτατορία του στημένου χαμόγελου.

Αυτός ο τεχνητός «συντονισμός» με τους 15 προέδρους κοινοτήτων δεν είναι ένωση δυνάμεων· είναι η θεσμοποίηση της εξάρτησης.

Μας ζητούν να εμπιστευτούμε μια φωτογραφία και μια χειραψία, την ίδια ώρα που η πραγματικότητα πίσω από τα φίλτρα είναι εφιαλτική.

Και κάπου εδώ, αν ξύσεις την επιφάνεια αυτής της βλαχομπαρόκ ιλαροτραγωδίας, θα δεις να ξεπροβάλλει η επικίνδυνη ετοιμότητα Σταματόπουλου να παρατείνει την πολιτική του επιβίωση με γενόσημα.

Αυτό το κείμενο που υιοθετεί ο δήμος δεν είναι απλώς μια κακή ανακοίνωση· είναι ο καθρέφτης ενός αυτοδιοικητικού σαλτιμπάγκου, που γεννήθηκε, μεγάλωσε και επιβιώνει μέσα από το μικροκομματικό αλισβερίσι.

Είναι η επιτομή του ραγιαδισμού της τοπικής (αυτο)διοίκησης, που αντί να απαιτεί χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι, παρακαλάει με το χέρι απλωμένο.

Όσο, όμως, βαφτίζουμε τη δουλοπρέπεια «θεσμική παρέμβαση» και το χτύπημα στην πλάτη «κοινή προσπάθεια», τόσο ο αγρότης θα συνεχίζει να καταναλώνει σανό και η ιστορία αυτού του τόπου θα γράφεται στα υπουργικά προσκήνια, αφήνοντας τις πραγματικές ανάγκες να αραχνιάζουν στο παρασκήνιο.