Του Χρήστου Καλαντζή*

Ο Οκτώβρης είναι περίεργος μήνας. Δεν μπορείς να ισχυριστείς πως είναι ακριβώς χειμώνας, αλλά ούτε και καλοκαίρι. Το πρωί ψάχνεις ζακέτα, το μεσημέρι τα βάζεις με τον εαυτό σου που την κουβάλησες και το βράδυ; Το βράδυ αναρωτιέσαι πού στο καλό την άφησες γιατί έχει πουντιάσει ο κώλος σου.

Κάθεσαι λοιπόν, χαζεύεις τον καιρό και περιμένεις. Περιμένεις να βρέξει; Να πέσει η θερμοκρασία; Να φορέσεις χειμωνιάτικα; Να κρατήσεις τα κοντομάνικα; Να αποφασίσει επιτέλους κι ο καιρός τι στο καλό θέλει να κάνει, να βρούμε λίγο τη σειρά μας!!

Βίτσια λοιπόν ο καιρός, βίτσια κι εμείς. Να, για παράδειγμα εκεί στα τέλη Σεπτεμβρίου είπα κι εγώ να πάω στο δημοτικό συμβούλιο. Να δω βρε παιδί μου τι κάνουν εκείνες οι ψυχές! Τι μηχανεύονται πάλι;

Εστάθη λοιπόν και περίμενα! Ώσπου ένας περαστικός με ειδοποίησε πως αδίκως σπαταλώ τον χρόνο μου. Το δημοτικό συμβούλιο δεν θα παρευρεθεί στην συνεδρίαση. Αναβλήθηκε λέει για τις αρχές της επόμενης εβδομάδας!

Απογοητεύτηκα! Απογοητεύτηκα και κατευθύνθηκα εις το οινοποτείον του Δρουΐδη, πήρα ένα ποτηράκι κρασί κι η ματιά μου άρχισε να ατενίζει την πλατεία και τα σβηστά φώτα του δημαρχείου. Κάπως έτσι ήρθε στο μυαλό ένα βιβλίο, ένα παλιό βιβλίο του Μπέκετ (Ιρλανδός συγγραφέας). Όπου δυο τύποι καθόντουσαν κάτω από ένα ξερό δέντρο και περίμεναν τον Γκοντό.

Τώρα θα μου πείτε, ποιος στο καλό είναι ο Γκοντό; Η αλήθεια είναι πως ούτε αυτοί ήξεραν, μα ούτε κι εγώ ως αναγνώστης κατάλαβα ποτέ. Τέλος πάντων, απλώς περίμεναν τον Γκοντό, δύο άνθρωποι, ένας δρόμος κι ένα δέντρο.

Ποιος ακριβώς λοιπόν ήταν ο Γκοντό; Γιατί έπρεπε να έρθει; Ούτε αυτό ήταν απολύτως σαφές. Μέχρι που εμφανίστηκε ένας περαστικός και τους ανακοίνωσε ότι ο Γκοντό δεν θα ερχόταν.

«Αύριο όμως θα έρθει σίγουρα» τους είπε. «Α, εντάξει τότε. Αύριο!» Ήταν η αυθόρμητη απάντησή τους φεύγοντας!

Στο δικό μου το μυαλό το αύριο είναι ίσως η ωραιότερη ημέρα της ανθρώπινης ιστορίας. Γιατί μερικές φορές η υπόσχεση του αύριο είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να μην αλλάξει τίποτε σήμερα.

Τέλος πάντων, κάπου εκεί η ανάσυρση της ανάμνησης από το βιβλίο του Μπέκετ, χτύπησε μέσα μου εκείνο το καμπανάκι που χτυπά κάθε φορά που η λογοτεχνία συναντά το συνονθύλευμα που αποκαλείται δήμος Σικυωνίων, Στυμφαλίας και Φενεού βεβαίως, βεβαίως.

Θυμήθηκα λοιπόν τη Μύκονοοοοο! Ούπς λάθος!Τη Μηκώωωνηηηη!

Θα μου πείτε τώρα, πώς τα σύνδεσες αυτά ρε κιμπάρη;

Ε! Τί να πω τώρα; Απλώς με επισκεύθη ως ανάμνηση η δική μας Μηκώνη, το νομικό πρόσωπο του Δήμου Σικυωνίων, αυτή βρε παιδιά, αυτή που έχει καταργηθεί εδώ και κάτι χρόνια! Θυμάστε;

Θα έλεγε λοιπόν ένας φυσιολογικός άνθρωπος, «ωραία, καταργήθηκε οπότε τελειώσαμε»

Χα! Φυσιολογικός άνθρωπος είπαμε!

Η Μηκώνη λοιπόν καταργήθηκε, αλλά οι υποθέσεις της δεν εξαφανίστηκαν μαζί με την πινακίδα. Έτσι δημιουργήθηκαν επιτροπές για να ασκούν αρμοδιότητες της καταργημένης Μηκώνης.

Ναι λοιπόν, καλά διαβάσατε! Επιτροπές για να ασκούν αρμοδιότητες της καταργημένης Μηκώνης!

Ώσπου φτάνουμε αισίως στις 29 Σεπτεμβρίου 2026, δημοτικό συμβούλιο δήμου Σικυωνίων!

Στην ημερήσια διάταξη υπάρχουν, μεταξύ άλλων, δύο θέματα σχετικά με τροποποιήσεις αποφάσεων για τις επιτροπές που χειρίζονται αρμοδιότητες της καταργημένης Μηκώνης. Το άκουσε ετούτο το δημοτικό συμβούλιο κι αποφάσισε να απόσχει!

Δεν υπήρχε λέει απαρτία ώστε να συζητήσουν για την Μυκώνη που δεν υπάρχει. Τώρα να μην ρωτήσω εγώ; Πώς στο καλό έδωσαν αναβολή σε συζήτηση θέματος που δεν υπάρχει; Θα μου πείτε τώρα, θέμα υπάρχει! Νομικό πρόσωπο δεν υπάρχει!

Σωστό κι αυτό!

Σήκωσα λοιπόν το ποτήρι στα χείλη και τους φαντάστηκα! Τους φαντάστηκα να συζητούν!

«Υπάρχει η Μηκώνη;»

«Όχι.»

«Καταργήθηκε;»

«Ναι!»

«Υπάρχει επιτροπή για τη Μηκώνη, που δεν υπάρχει;»

«Ναι»

«Επιτροπή για τη Μηκώνη που έχει καταργηθεί;»

«Ακριβώς!»

«Και πρέπει να αλλάξουμε την επιτροπή για την Μηκώνη που έχει καταργηθεί;»

«Σαφώς!»

«Ωραία, άρα θα συνεδριάσουμε για την Μηκώνη που δεν υπάρχει;»

«Όχι! Δεν θα συνεδριάσουμε.»

«Γιατί;»

«Δεν έχουμε απαρτία.»

«Και τώρα;»

«Περιμένουμε.»

«Τι περιμένουμε;»

«Να βρούμε μέλη για την επιτροπή της Μηκώνης που δεν υπάρχει.»

Η παλαβομάρα ξεχειλίζει φίλοι μου καλοί! Ξεχειλίζει καθότι ως δημότες εκτός από το πραγματικό, χρεωνόμαστε πλέον κι επιτροπές επί του ιδεατού! Τύφλα να’ χει η εκκλησία δηλαδή! Δήμος κι εκκλησία ανταγωνισταί! Κλαύδιε γύρνα πίσω να γίνεις μέλος επιτροπής!

Κάπου εδώ λοιπόν άρχισα να υποψιάζομαι ότι ο Μπέκετ δεν έγραψε βιβλίο του παραλόγου. Οδηγίες χρήσης έγραψε ο άνθρωπος! Οδηγίες χρήσης κι ας έβαλε ένα γράμμα παραπάνω!

Ούπς το ποτήρι άδειασε! Αντώνηηηηη…