Οι ημέρες του φετινού Πάσχα πέρασαν πλέον στο βιβλίο των αναμνήσεων, αφήνοντας πίσω τους ανθρώπινες στιγμές για τον καθένα μας, αλλά και σε επίπεδο πολιτικής και αυτοδιοικητικής επικαιρότητας αναστάσιμες ευχές , μέσα από τα social media, που άλλες δόθηκαν ανεπεξέργαστες από καρδιάς και άλλες ως προϊόν προς κατανάλωση.

Βεβαίως τα social media δεν αλλοιώνουν την παράδοση, απλά τη σκηνοθετούν. Εκεί ακριβώς εντοπίζεται το χάσμα των εποχών: για παράδειγμα, η γιαγιά μου έφτιαχνε τσουρέκια για την οικογένεια, σε μια ιεροτελεστία που εξαντλούσε το νόημά της μέσα στους τέσσερις τοίχους της κουζίνας. Τώρα, η βραστογαλιά επιστρατεύεται για να «γράψει» στην κάμερα του TikTok. Η παράδοση από βιωμένη καθημερινότητα μετατρέπεται σε ψηφιακό σκηνικό· ο σκοπός δεν είναι πια η γεύση ή η σύναξη, αλλά το “share”. Και κάπου εκεί χάνουμε το μέτρο, καθώς η ουσία της στιγμής θυσιάζεται για τη γωνία λήψης.

Στην τελευταία ακριβώς κατηγορία, όπου «χάνουμε λίγο το μέτρο», συναντάμε ένα ακόμα viral βίντεο του δημάρχου Σικυωνίων, Σπύρου Σταματόπουλου.

Ακόμα και οι ανθρώπινες αναστάσιμες ευχές για τον Σπύρο δεν δίνονται στο πόδι, αν δεν συνοδεύονται από ένα προσεκτικά φωτισμένο πλατό και επιμελημένο σενάριο.

Η πρόσφατη πασχαλινή του ανάρτηση αποτελεί ένα σεμινάριο πολιτικού μάρκετινγκ, όπου μετά τη θυσία του Θεανθρώπου, και το «ρακόρ» της πραγματικότητας θυσιάστηκε στον βωμό μιας viral αισθητικής.

Το βίντεο ξεκινά με τον Σπύρο να εμφανίζεται με σπορ μπουφάν και ένα off-white φούτερ. Μια εικόνα που εκπέμπει τη ζεστασιά του «παιδιού του χωριού» που επιστρέφει στις ρίζες του, καθώς κατευθύνεται σε έναν βοηθητικό χώρο του πατρικού του. Εκεί συναντά τη μητέρα του, που βράζει το πρόβειο γάλα, και αφού δηλώσει με ανακούφιση πως «69 ολόκληρες μέρες ξεπιτίσαμε στη νηστεία», δέχεται το κάλεσμα για την παραδοσιακή βραστογαλιά με πασχαλινά κουλούρια!

Όμως, καθώς η «δράση» μεταφέρεται στην κουζίνα – καθιστικό, η σκηνοθεσία προδίδεται από την ίδια την γκαρνταρόμπα. Το off-white φούτερ εξαφανίζεται και τη θέση του παίρνει το γνωστό cool στυλάκι του δημάρχου, υποστηριζόμενο από ένα μαύρο μπλουζάκι Tommy Hilfiger. Εδώ, το διεθνώς αναγνωρισμένο classic American cool στιλ με τη γνωστή μοντέρνα κολεγιακή πινελιά των «καλών παιδιών» της ανώτερης τάξης – που εκπέμπει μια αίσθηση συντηρητισμού, κύρους και οικονομικής άνεσης- συναντά την αναπόληση από το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» του Μενέλαου Λουντέμη.

Η αυθεντική αγροτική ιεροτελεστία της απόλαυσης της βραστογαλιάς, που από φαγητό ανάγκης της αγροτικής βιοπάλης βαφτίζεται «superfood», πασχίζεται να χωρέσει στη σκηνοθετική ανάγκη για «στυλιζαρισμένες αναστάσιμες ευχές».

Πρόκειται για την πλήρη ανατροπή που μετατρέπει τις αναστάσιμες ευχές σε ένα καλογυαλισμένο αφήγημα λαϊκότητας του ηγέτη, χρησιμοποιώντας την αισθητική του TikTok ως προπέτασμα καπνού.

Καταρχάς, αυτή η ενδυματολογική και εννοιολογική ανακολουθία μαρτυρά ότι τα γυρίσματα έγιναν σε διαφορετικούς χρόνους, προφανώς πολύ πριν την Ανάσταση, ώστε το υλικό να μονταριστεί επιμελημένα για να εξυπηρετήσει το timeline των social media.

Κατά δεύτερον, επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά ότι ο Σπύρος γνωρίζει καλά πως για να «πουλήσει» αυθεντικότητα στο διαδίκτυο, χρειάζεται συναίσθημα και παράδοση, αλλά πάντα με το απαραίτητο branding για να προσεγγίσει και την απολίτικ νεολαία.

Συμπερασματικά, λοιπόν, ακόμα και η βραστογαλιά χρειάζεται ως φολκλόρ περιτύλιγμα τις «αμερικανιές» του Σπύρου για να αναβαθμιστεί από φαγητό ανάγκης της αγροτικής βιοπάλης σε «superfood» κατασκευασμένης πραγματικότητας για τις ανάγκες του TikTok.

Το ζητούμενο βέβαια είναι αν στις ευχές του κ. Σταματόπουλου η Ανάσταση έχει να κάνει και με την επ-ανάσταση στις καθεστωτικές λογικές στο Δήμο Σικυωνίων ή απλώς είναι μια καλομονταρισμένη μοναξιά που αναζητά likes, προσφέροντας στους πολίτες lifestyle αντί για λύτρωση.