Στις αρχές του 2000, η Ελλάδα έζησε το τέλος της κλωστοϋφαντουργίας, που ιστορικά αποτελούσε σημαντικό βραχίονα ανάπτυξης για τη χώρα. Το κλείσιμο ιστορικών βιομηχανιών (π.χ. Πειραϊκή-Πατραϊκή, Αιγαίον, Κλωστοϋφαντουργία Ναούσης) δημιούργησε σημαντικό κύμα ανεργίας και επηρέασε το εθνικό εμπορικό ισοζύγιο, διευρύνοντας το έλλειμμα και καθιστώντας τη χώρα εξαρτημένη από εισαγωγές και τον τομέα των υπηρεσιών.
Στη συνέχεια, η άρση των εθνικών ελέγχων αντιντάμπινγκ άφησε τις μικρές ελληνικές βιοτεχνίες απροστάτευτες απέναντι σε εισαγωγές-μαμούθ έτοιμων κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων από χώρες με μηδαμινό κόστος παραγωγής (Κίνα, Πακιστάν) και επιδοτούμενες εξαγωγές.

Σήμερα, τον Γενάρη του 2026, η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Η συμφωνία ΕΕ-Mercosur, την οποία αποδέχτηκε η ελληνική κυβέρνηση, απειλεί να μετατρέψει τον αγροτικό κόσμο σε «φτωχό συγγενή» των διεθνών υπερπαραγωγών της Λατινικής Αμερικής.

Η Κορινθία στο απόσπασμα: Χωρίς προστασία, χωρίς νερό

Για εμάς στην Κορινθία, η συμφωνία αυτή είναι η χαριστική βολή. Την ώρα που η καλλιεργήσιμη γη στεγνώνει, η κυβέρνηση όχι μόνο μας εκθέτει στον αθέμιτο ανταγωνισμό της Mercosur, αλλά σε πλήρη πολιτική συνέργια με την τοπική (αυτο)διοίκηση σταδιακά προχωρά σε κοστοβόρα μοντέλα ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης του αγροτικού νερού. Η παροχή του νερού με  επανάκτηση κόστους σύγχρονων  αρδευτικών δικτύων σε συνδυασμό με τη διαχείριση της λειτουργίας τους από ανώνυμες εταιρείες , με την «προβιά της ανάπτυξης», σημαίνει ένα πράγμα: ο αγρότης θα πληρώνει ακριβότερα το νερό για να ανταγωνιστεί προϊόντα που έρχονται από χώρες όπου το κόστος παραγωγής είναι υποδιπλάσιο.

Συνεπώς , χωρίς φθηνό νερό και χωρίς προστασία από το ντάμπινγκ, η αγροτική παραγωγή είναι καταδικασμένη.

Οι «συμπαραστάτες» των μπλόκων: Υποκρισία με μπλουζάκια Τσε Γκεβάρα

Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, που το αγροτικό κίνημα ζητά αξιοπρέπεια , βλέπουμε το γνωστό θέατρο του παραλόγου: Δημάρχους με τους παρατρεχάμενούς τους να εμφανίζονται στα αγροτικά μπλόκα της Κορινθίας για μια φωτογραφία ντεμέκ «συμπαράστασης» και ένα video στο TikTok για τις προεκλογικές τους ανάγκες. Πρόκειται για την απόλυτη υποκρισία. Είναι οι ίδιοι που στα κυβερνητικά γραφεία δηλώνουν «πιστοί» στις πολιτικές που φέρνουν τη Mercosur και το ξεπούλημα του νερού. Η δήθεν αλληλεγγύη τους εξαντλείται σε επαναστατικά τσιτάτα και χορηγία φασολάδας με φόντο τα τρακτέρ, ενώ αρνούνται να συγκρουστούν ουσιαστικά με την κεντρική εξουσία που υπογράφει την καταδίκη των δημοτών τους.

Η περίπτωση του Λεχαίου: Από Περιφερειακή Αγορά Αγροτικών Προϊόντων στις Πολυεθνικές

Τίποτα δεν αποτυπώνει καλύτερα αυτή την πολιτική από αυτό που συμβαίνει δίπλα μας, στο Λέχαιο. Εκεί που για χρόνια περιμέναμε τη λειτουργία της Περιφερειακής Αγοράς Αγροτικών Προϊόντων – ενός έργου που θα στήριζε τον παραγωγό – σήμερα βλέπουμε τη «μετάλλαξή» της. Ο χώρος παραχωρήθηκε από τον Δήμο Κορινθίων για τη δημιουργία μονάδας της Theracell Laboratories, η οποία από τις αρχές του 2025 πέρασε στην αμερικανική Orgenesis Inc, όπου Ιατρικός Διευθυντής είναι ο Χάικο φον ντερ Λάιεν, σύζυγος της Προέδρου της Κομισιόν. Δηλαδή, ενώ η κα Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υπογράφει τη συμφωνία που «πνίγει» τους αγρότες, το οικογενειακό της περιβάλλον ευνοείται από επενδύσεις που αντικαθιστούν τις αγροτικές υποδομές της Κορινθίας.

Το ερώτημα που ζητά απάντηση

Είναι αυτή η «ανάπτυξη» που μας υποσχέθηκαν; Να βλέπουμε τα χωράφια μας να διψούν, το νερό μας να ιδιωτικοποιείται και τους δημάρχους να κάνουν τα «πολιτικά αμορτισέρ» της κυβέρνησης στα μπλόκα;

Συμπέρασμα

Η τύχη της ελληνικής βιοτεχνίας προειδοποιεί: Όταν η χώρα παραδίδει τα «κλειδιά» στα γραφεία των Βρυξελλών, τα λουκέτα είναι αναπόφευκτα. Αν δεν αντιδράσουμε τώρα στη συμφωνία Mercosur, στο ξεπούλημα του νερού και στην υποκρισία των «πατερούληδων», αυτό θα είναι μόνο η αρχή του τέλους. Η αγροτική παραγωγή χρειάζεται αντιντάμπινγκ, νερό και αλήθειες, όχι «influencers» στα μπλόκα.