Του Χρήστου Καλαντζή*

«Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…» ψάλλει ο φίλος μου ο Αντώνης Κατσιμπούλας με στεντόρεια φωνή κι εγώ αναρωτιέμαι αν η «Στρατηγός» εις την οποία αναφέρεται είναι η Θεοτόκος ή η Φρύνη. Μάλλον προς το δεύτερο θωρώ!

Η Φρυνιώ με οδηγεί εις τον ναό του Αγίου Δημητρίου με το βλέμμα της θριαμβευτού στρατηλάτη που κατάφερε, μέσα σε πέντε εβδομάδες, να μετατρέψει έναν εύσωμο Κιατανιώτη σε «πειθήνιο» εύσωμο Κιατανιώτη.

Είναι η βραδιά του Ακάθιστου. Όρθιοι όλοι!

Επιβάλλεται η ορθοστασία ως δείγμα σεβασμού! Για εμένα όμως η ορθοστασία αποτελεί πλέον άθλο ισάξιο με την αντιπυρική προστασία του τόπου μας.

Επιτυγχάνεται μόνον κατόπιν εορτής και αφού έχει ήδη συντελεστεί η καταστροφή!

Στερούμενος λοιπόν γλυκογόνου, αισθάνομαι πως το σώμα μου έχει την ευστάθεια του οδοστρώματος επί του διάσελου της Καστανιάς.

Εκεί όπου τον Ιούλιο οι φλόγες έκαναν πάρτι ελλείψει σχεδίου, αλλά τον Σεπτέμβριο με τη δροσούλα και τα πρωτοβρόχια δημιουργήσαμε «αντιπυρική ομάδα»!

Μάλιστα ελέγχεται ως η πολυπληθέστερη της Πελοποννήσου βραβευόμενη από «βενζινάδικον»!

Φθονούσες γλώσσες αναφέρουν πως η επόμενη βράβευσις θα πραγματοποιηθεί υπό την αιγίδα της «Πυρκάλ» με δώρο μια «κατασχεμένη» ηλεκτροκόλληση!

Τον Ιούνιο μάλιστα εικάζεται πώς θα συσταθεί επίσης πολυπληθής ομάδα πρόληψης χιονοστιβάδων. Αναζητείται φορέας βράβευσης. Μέλη έχουμε!

Ετούτη την περίοδο βέβαια στον δήμο μας, στα πλαίσια της πολιτιστικής εξημέρωσης, εξελίσσεται η εαρινή σύναξις των αγροπροβάτων! Θα βρουν κι αυτά τον δρόμο τους, που θα πάει; Άλλωστε η καβαλίκευση του καλαμιού πόρρω ομοιάζει με αυτή της σούβλας ενόψει Πασχαλινών εκδηλώσεων!

Όμως, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, είναι όντως άξιο απορίας και θαυμασμού να βραβεύεσαι επειδή συγκρότησες πολυπληθή ομάδα προστασίας πάνω από τα αποκαΐδια, όταν πλέον το μόνο που έχει απομείνει να καεί είναι η λογική μας.

Οι άρχοντες του τόπου φαίνεται πως ακολουθούν την ίδια μέθοδο με τη συμβία της ζωής μου.

Εκείνη επιβάλλει «εξυγίανση» και δίαιτα τώρα που το στομάχι μου έχει πλέον αυτοκαταργηθεί κι οι «αρχές» στήνουν ομάδες πυρόσβεσης τώρα που η Καστανιά ομοιάζει με σεληνιακό τοπίο.

Ίσταμαι λοιπόν ακίνητος, όχι μόνον από ευλάβεια, αλλά διότι φοβούμαι πως οιαδήποτε απότομη κίνηση θα προκαλέσει την πλήρη κατάρρευση του «έμψυχου ναού» μου.

Η Φρύνη παρατηρεί με ικανοποίηση το ασκητικό μου ύφος, λησμονούσα πως «η κατάνυξις αυτή» είναι το αποτέλεσμα της πολυήμερης υπογλυκαιμίας.

Όταν ο υμνογράφος λέγει «Χαίρε, ύψος δυσανάβατον…», ο δικός μου λογισμός σταματά εις το ύψος της υποκρισίας.

Πώς γίνεται να μοιράζουμε βραβεία για την προστασία του μαύρου χρώματος εις τα βουνά μας, ενώ εγώ τρέφομαι με «αποτοξινωτικό» λεμόνι διά να εξαγνίσω μια γλώσσα που τολμά ακόμη να ζητά το δίκαιόν της;

Κι αυτό διότι ονειρεύομαι ακόμα επιπλέουσες κότες εις λίμνη ορυζώνος φίλοι μου καλοί!

Αναμένουμε πλέον το Σάββατο του Λαζάρου. Μήπως κι αναστηθεί λίγο το ηθικό μας, προτού ο Σταυρός του μαρτυρίου γίνει το τελευταίο στήριγμα της καταπονημένης σπονδυλικής μου στήλης.

Μέχρι τότε, ας παρηγορηθούμε με τα βραβεία των αρχόντων μας. Άλλωστε, εις αυτόν τον τόπο η αποτελεσματικότητα είναι όπως η νηστεία που διάγω.

Φαίνεται μεγάλη στα χαρτιά, αλλά στο τραπέζι αφήνει μόνο υπολείμματα ακόμα κι αν αυτό περιέχει φασόλια ξερά, τουρσί και καλαμάρι κονσέρβα «Φλόκος» ψημένο με κάρβουνα της Καστανιάς!

Βιολογικώς και μη, βεβαίως βεβαίως…

…του μπεί κοντίνιουεντ…