Πώς μια «συνάντηση εργασίας» στην Αθήνα μετατρέπει το λιμάνι του Κιάτου σε ιδιωτικό φιλέτο, αφήνοντας την τοπική κοινωνία και τη λογοδοσία στο περιθώριο;

Συνάντηση εργασίας είχε, λέει (ΕΔΩ), η κυβερνητική βουλευτής Κορινθίας Μαριλένα Σούκουλη με τον Υφυπουργό Ναυτιλίας, την Πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Κιάτου και τον Πρόεδρο του Λιμενικού Ταμείου Σικυωνίων. Εκεί, σύμφωνα με την ίδια, «κυριάρχησε το ζήτημα της αποδοτικής αξιοποίησης του λιμένα Κιάτου», καθώς η «ανάδειξη της στρατηγικής του θέσης μπορεί να αποτελέσει καταλύτη για την προσέλκυση στοχευμένων επενδύσεων στις λιμενικές υποδομές».
Τι θέλει να πει η «ποιήτρια» με αυτές τις λέξεις; Ποια είναι η πολιτική εξίσωση με απλή μαθηματική σκέψη;
Η πολιτική εξίσωση πίσω από τις λέξεις της κ. Σούκουλη είναι μια απλή πράξη αφαίρεσης του δημόσιου πλούτου και πρόσθεσης ιδιωτικού κέρδους. Εξάλλου, αυτό υπηρετεί και ο κομματικός της χώρος, παραμένοντας απόλυτα συνεπής στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του κεφαλαίου που υπηρετεί απαρέγκλητα.

Ας δούμε, λοιπόν, τι θέλει να πει «μεταφράζοντας» την ξύλινη γλώσσα σε απλή καθομιλουμένη, για να καταλαβαινόμαστε τώρα, χωρίς να χρειάζονται περισσότερα:
«Στοχευμένες επενδύσεις» = Ιδιωτικοποίηση με το κλειδί στο χέρι: Δεν μιλάμε για γενική ανάπτυξη, αλλά για συγκεκριμένο «στόχο». Και ο στόχος είναι ένας: η παραχώρηση του λιμανιού σε επιχειρηματικά συμφέροντα (τύπου μαρίνας σκαφών αναψυχής). Το λιμάνι σταματά να είναι δημόσιο και γίνεται πεδίο κερδοφορίας για έναν ιδιώτη επενδυτή.
«Καταλύτης» = Το Δημόσιο πληρώνει, ο Ιδιώτης εισπράττει: Στη χημεία, ο καταλύτης επιταχύνει μια αντίδραση. Στην πολιτική του λιμανιού, «καταλύτης» είναι ο υπήνεμος μώλος των 170 μέτρων. Το Δημόσιο (δηλαδή εμείς) θα πληρώσει τα εκατομμύρια για το τσιμέντο, ώστε να γίνει το λιμάνι «λάδι» και να έρθει ο επενδυτής να στήσει τις πλωτές εξέδρες του χωρίς να ξοδέψει δεκάρα για τις βασικές υποδομές.
«Ανάδειξη στρατηγικής θέσης» = Αντίο στη μικτή χρήση και το αλιευτικό καταφύγιο: Όταν οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί μιλούν για «στρατηγική θέση», εννοούν ότι το οικόπεδο είναι πολύ ακριβό για να το έχουν οι ψαράδες και οι ντόπιοι. Προαναγγέλλεται δηλαδή η εκδίωξη των αλιέων, γιατί οι «στοχευμένοι επενδυτές» δεν θέλουν δίχτυα και μυρωδιά ψαριού δίπλα στα πολυτελή κότερα και τα franchise καφέ τους.
«Αποδοτική αξιοποίηση» = Το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο: Αποδοτικό για ποιον; Όχι για τον Κιατιώτη που κάνει τη βόλτα του, ούτε για τον μικρομαγαζάτορα της παραλίας. Η αξιοποίηση είναι «αποδοτική» μόνο για τους ισολογισμούς της εταιρείας που θα πάρει το ΣΔΙΤ και για το πολιτικό προφίλ της βουλευτού που θα μπει στο κάδρο της «κορδέλας».

Το «διά ταύτα» της εξίσωσης:

Σε αυτή την παράσταση, οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι: Το Δημόσιο βάζει το οικόπεδο και το τσιμέντο, ο Ιδιώτης βάζει την ταμειακή μηχανή και ο Σταματόπουλος βάζει τη μεθοδευμένη σιωπή του, στέλνοντας «αναλώσιμα» στελέχη του να φωτογραφηθούν σε συναντήσεις που ο ίδιος αποφεύγει να εμφανιστεί, για να μην αναλάβει το πολιτικό κόστος.
Δηλαδή, ο κ. Σταματόπουλος συμφωνεί με αυτό το «ποίημα», αλλά περιμένει να δει αν θα βγει η ρίμα πριν αποφασίσει να εμφανιστεί ως «γκέστ» της ανάπτυξης!
Γι’ αυτό αποφεύγει επιμελώς να κάνει μια ανοικτή διαβούλευση για τα νέα δεδομένα του ΣΔΙΤ.
Επειδή όμως στις «συναντήσεις εργασίας» που επικαλέστηκε δημόσια η κ. Σούκουλη, σύμφωνα με τον Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, για συναντήσεις τέτοιου επιπέδου στο Υπουργείο τηρούνται συνοπτικά πρακτικά ή «σημειώματα εργασίας», θα δημοσιοποιηθούν ώστε να μάθει επιτέλους το Δημοτικό Συμβούλιο αλλά και οι πολίτες τι ακριβώς συζητήθηκε με τον Υπουργό;
Ή μήπως το λιμάνι του Κιάτου είναι «εκτός πρωτοκόλλου» για το Δημοτικό Συμβούλιο και τους πολίτες , γιατί ήδη έχει προσυμφωνηθεί να παραδοθεί «πακέτο», χωρίς η αντιπολίτευση και τοπική κοινωνία να έχουν λόγο για τον κορυφαίο δημόσιο χώρο του Κιάτου;