Του Χρήστου Καλαντζή*

Κυριακή πρωΐ αρχές Σεπτέμβρη και στις εννιά το πρωί η παραλία του Κιάτου θυμίζει ακόμα τόπο γαλήνης. Έχω πιάσει τραπεζάκι νηνεμίας κι ανάγνωσης στην πρώτη καφετέρια κάτω απ’ το σπίτι. Το κύμα σκάει νωχελικά στο βότσαλο! Εγώ πίνω την πρώτη γουλιά καφέ ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο κι η ματιά μου χάνεται στις παρυφές των Γερανείων και της Περαχώρας. Ανοίγω την εφημερίδα και διαβάζω το πρώτο άρθρο, γυρίζω σελίδα και ξεκινάω το δεύτερο! Ξαφνικά ακούγεται ένα έντονο φρενάρισμα από τον δρόμο. Τρόμαξα! Γύρισα το κεφάλι και… μέχρι και το φλυτζάνι του καφέ δυσανασχέτησε.

Η επιχείρηση «Απόβαση στο Κιατονήσι» με σαγιονάρα δίχαλο κι οικογενειακό κίτρινο, μισοτρακαρισμένο στέισον βάγκον μόλις είχε ξεκινήσει!

Ο Homo Tsampatzis λοιπόν έσκασε μύτη! Τον κοιτάζω και χαμογελώντας κουνώ ελαφρά το κεφάλι. Ανταποδίδει το χαμόγελο της Crest μ΄ένα δόντι εδώ, ένα δόντι εκεί κι ένα παραπέρα. «Κρατημένος ο άνθρωπος, επιμελείται έως και τα δόντια μονάχος…» σκέφτηκα!

Ανοίγει το πορτμπαγκάζ μ’ αστραπιαίες κινήσεις κι αποκαλύπτεται μια πλήρης στρατιωτική επιμελητεία επιβίωσης!! Μπλε φορητό ψυγειάκι με πάγο που στάζει, κάμποσα τάπερ με προμήθειες τυλιγμένα ευλαβικά σ’ αλουμινόχαρτο, μισό καρπούζι, τέσσερις πάνινες καρέκλες και μια ομπρέλα καμιά δεκαριά τετραγωνικά.

Σταματάω την ανάγνωση και περιμένω να δω τη συνέχεια…

Η ηρεμία εξαφανίζεται αστραπιαία κι ένα «τσούρμο» κατεβαίνει από το αυτοκίνητο, το οποίο φυσικά έχει παρκάρει μισό πάνω στο πεζοδρόμιο, μισό μπροστά στη διάβαση των αναπήρων.

Η ματιά μου τους ακολουθεί στην ακτή όπου η εγκατάσταση είναι ταχύτατη κι επιθετική. Ο χώρος που καταλαμβάνεται δεν μετριέται σε τετραγωνικά μα σε κυβικά θράσους. Το καρπούζι σε σακούλα μπαίνει με τελετουργική αυταπάρνηση μέσα στη θάλασσα για να παγώσει. Η ομπρέλα βιδώνεται στο βότσαλο με τεχνική γεωτρύπανου και το φορητό ηχειάκι ξεκινά να διαχέει στ΄αυτιά μου επιτυχίες του τύπου «μαραμένη μου γαρδένια…ταρα τατζούμ τατζούμ τατζούμ..όπααα..» στις εννιά το πρωί! Ασυναίσθητα άρχισα να ψάχνω για ντέφι!

Σηκώθηκα, έβαλα την εφημερίδα παραμάσχαλα κι έφυγα με βάδισμα που φλέρταρε ανοιχτά με το πανικόβλητο τροχάδην, γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα ακολουθούσε…

Το μεσημέρι λοιπόν, το οικονομικό αποτύπωμα στην τοπική αγορά σίγουρα αγγίζει τα ιστορικά υψηλά του απολύτου μηδενός. Ούτε καφές, ούτε νερό, ούτε καν τσίχλα από το περίπτερο! «Έχουμε φέρει θερμός από το σπίτι»!!

Το αποκορύφωμα της ημέρας όμως παίζεται στη δημοτική ντουζιέρα. Εκεί όπου το απλό ξέπλυμα από το αλάτι μετατρέπεται σε πλήρη υδροθεραπεία SPA.

Εμφανίζονται οικογενειακές συσκευασίες σαμπουάν, αφρόλουτρα με άρωμα καρύδας, σφουγγάρια και ίσως μια πέτρα για τις φτέρνες. Πλένεται ο πατέρας, λούζεται η μάνα, τρίβονται τα παιδιά, τινάζεται ο σκύλος, ξεπλένονται οι σαγιονάρες, τα κουβαδάκια, ακόμα και το φουσκωτό ροζ φλαμίνγκο.

Ο δήμος Σικυωνίων βλέπει τους υδάτινους πόρους του να εξανεμίζονται σε λίγα λεπτά, αλλά το φλαμίνγκο πρέπει να μπει καθαρό στο πορτ-μπαγκάζ!

Το σούρουπο η οπισθοχώρηση είναι εξίσου θεαματική. Με την πλάτη κατακόκκινη από τον ήλιο και τη μουρμούρα κολλημένη σε κάθε πιθανή και απίθανη πτυχή, οι επιδρομείς μαζεύουν τα στρατεύματα!

Πίσω τους μένει η πραγματική παρακαταθήκη της επίσκεψης. Πλαστικά ποτήρια σφηνωμένα στα βότσαλα, καρπουζόφλουδες, αποτσίγαρα κι ένας κάδος απορριμμάτων που ξεχειλίζει σαν ηφαίστειο που μόλις εξερράγη.

Μπαίνουν στα αυτοκίνητα, κορνάρουν εκνευρισμένοι γιατί έχει κίνηση στην έξοδο της πόλης και φεύγουν με τη γλυκιά ικανοποίηση του νικητή!! «Πω ρε φίλε, τι ωραία που περάσαμε… και δεν χαλάσαμε ούτε ευρώ!… έλα αγάπη μου… κάνε μου χειλάκια να το ανεβάσω στο φάσε μπουκ, να σκάσει η Σούλα…».

Η εκδίκηση του τζάμπα μάγκα ολοκληρώθηκε! Το Κιάτο μπορεί τώρα να μετρήσει τις πληγές του, να μαζέψει τους τόνους σκουπιδιών και να ετοιμαστεί για την επόμενη επιτυχημένη διαφήμιση των δεκάδων χιλιάδων ευρώ και φυσικά για την επόμενη Κυριακή εάν βέβαια δεν πιάσει καμιά μπόρα…

Το κυριότερο; Να μην ξεχάσω να περάσω να πληρώσω τον καφέ… από Δευτέρα!