Το μεγάλο σχέδιο (Του Χρήστου Καλαντζή)
Βέβαια ήταν απολύτως σίγουρος ότι εάν δεν κατάφερνε να γίνει μητροπολίτης πριν τις εκλογές, σίγουρα θα βοηθούσε τον τόπο από τη θέση του πολιτικού. Άλλωστε… «καλύτεροι ήταν οι άλλοι;;» συνήθιζε να ρωτάει ρητορικώς τόσο τον εαυτό του όσο και τους συγχωριανούς στον καφενέ!
Έτσι λοιπόν κι ετούτο το πρωινό ο Μήτρος είχε πιάσει από νωρίς τραπέζι στο καφενείο απολαμβάνοντας το ελληνικό καφεδάκι. Ξάφνου εμφανίστηκε από τη γωνιά ο δάσκαλος κρατώντας ένα βιβλίο κάτω από τη μασχάλη. Καλημέρισε ευγενικά, κάθισε παράμερα και παρήγγειλε καφέ!
«Τι διαβάζεις πάλι;» ρώτησε ο Μήτρος.
«Ιστορία»
«Ποιανού;»
«Των Ελλήνων»
«Και τι λέει;»
«Λέει πως κάποτε οι Έλληνες έφευγαν μέχρι την Πάντοβα για να σπουδάσουν»
Ο Μήτρος συνοφρυώθηκε.
«Και γιατί δεν έφτιαχναν σχολεία εδώ να τελειώνουν;»
Ο δάσκαλος χαμογέλασε.
«Αυτό ακριβώς αναρωτιούνται κι οι ιστορικοί»
Ο μπάρμπα Τάσης, που άκουγε από δίπλα, κούνησε το κεφάλι.
«Άμα οι άνθρωποι κοιτάζουν μόνο το «σήμερα», το αύριο το βρίσκουν μπροστά τους εξαιρετικά «θυμωμένο»!»
«Πάλι φιλοσοφίες πρωί πρωί;» γκρίνιαξε ο Μήτρος.
«Όχι», είπε ο Μπάρμπα Τάσης, «Ιστορία είναι!»
Ο Μήτρος έξυσε το κεφάλι προβληματισμένος από τη συνομιλία. Το ίδιο απόγευμα επέστρεψε στο καφενείο θριαμβευτικά.
Κρατούσε ένα ντοσιέ τόσο χοντρό που ο καφετζής νόμιζε πως ήταν ο προϋπολογισμός του δήμου. Το ακούμπησε πάνω στο τραπέζι με δύναμη και φώναξε…
«Χωριανοί!»
Όλοι γύρισαν.
«Μιας και θα με ψηφίσετε σύντομα, στις εκλογές που θα έρθουν δηλαδή, αποφάσισα να σας δείξω το μεγαλύτερο αναπτυξιακό σχέδιο στην ιστορία του τόπου!»
Ο καφετζής άφησε το ποτήρι.
Ο παπάς σταυροκοπήθηκε.
Ο μπάρμπα Τάσης χτύπησε με δύναμη το χέρι στο μέτωπο…(χλάτς)
«Τι σε βρήκε πάλι;» ρώτησε.
«Δεν έπαθα τίποτα! Μελέτησα, σκέφτηκα και σχεδίασα το μέλλον μας!»
Ο Καφετζής πετάχτηκε πίσω από τον πάγκο
«…κι όλα τούτα μέσα στο μεσημέρι τα έκανες;»
Ο δάσκαλος ανασηκώθηκε.
«Για να ακούσουμε…»
Ο Μήτρος άνοιξε το ντοσιέ κι έβαλε γυαλιά ετούτη τη φορά.
«Πρώτον! Νέα πλατεία!»
«Μάλιστα»
«Δεύτερον! Ανακαίνιση της παλιάς πλατείας!»
«Μα.. έχουμε ήδη πλατεία»
«Θα έχουμε δύο!»
«Και γιατί;»
«Για να έχουμε επιλογές. Μια το πρωί και μια το απόγευμα!»
Ο δάσκαλος δεν απάντησε.
«Τρίτον! Θα κάνουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις. Πολλές!! Τα Σισουφρώνεια!!»
«Ωραία!»
«Τέταρτον! Πανηγύρια το καλοκαίρι! Κάθε Κυριακή με δύο τραγουδίστριες και γουρνοπούλες»
«Και;»
«Πέμπτον! Συντριβάνι με νερό από τη λίμνη και φωτισμό LED!»
Ο καφετζής εντυπωσιάστηκε.
«Θα αλλάζει χρώματα;»
«Δώδεκα!»
«Μεγάααλο έργο»
«Τεράστιο!»
Ο δάσκαλος περίμενε λίγο.
«Και μετά;»
«Τι μετά;»
«Αυτό ήταν το σχέδιο;»
«Ολόκληρο!!! Έργα δάσκαλε! Πολλά έργα!»
Ο δάσκαλος πήρε μια γουλιά καφέ.
«Μήτρο, σε είκοσι χρόνια πόσα παιδιά θα μένουν στο χωριό;»
«Δεν ξέρω!»
«Πόσα θα έχουν μάθει ξένες γλώσσες;»
«Δεν ξέρω!»
«Πόσα θα ξέρουν υπολογιστές;»
«Δεν ξέρω!»
«Πόσα θα έχουν μια ειδικότητα;»
«Δεν ξέρω!»
«Πόσα θα γυρίσουν πίσω αφού σπουδάσουν για να εφαρμόσουν τις γνώσεις τους;»
«Δεν ξέρω!»
«Πόσα βιβλία δανείζονται σήμερα από τη βιβλιοθήκη;»
«Έχουμε βιβλιοθήκη;»
«Έχουμε μία!… Και πόσα παιδιά πηγαίνουν;»
«Δεν ξέρω»
Ο δάσκαλος έκλεισε τα μάτια.
Ο μπάρμπα Τάσης άρχισε να γελάει.
«Βρε άνθρωπε», είπε ο δάσκαλος, «δεν σε ρωτάω για σήμερα, σε ρωτάω για τον τόπο σε είκοσι χρόνια!»
«Και τι μας ενδιαφέρει τι θα γίνει σε είκοσι χρόνια; Εμείς σήμερα θέλουμε να πιάσουμε την «καλή», να φορέσουμε τα καλά μας ρούχα και να βγάλουμε καμιά φωτογραφία!»
«Μήτρο το μέλλον πρέπει να είναι το σχέδιο!!!»
«Όοοοοχι!» είπε ο Μήτρος.
«Ναιιιιιι!» επέμεινε ο δάσκαλος.
«Το σχέδιο είναι να κάνεις έργα, πολλά έργα!» φώναξε ο Μήτρος.
«Όχι φίλε μου καλέ, τα έργα είναι τα εργαλεία»
«Και ποιο είναι τότε το σχέδιο;»
«Να καταλαβαίνεις ποιο μέλλον φτιάχνεις!!!»
Ο Μήτρος ξύνισε, «Αυτά είναι μπούρδες! Θεωρίες!»
«Και τα συντριβάνια τι είναι;» Ρώτησε ο δάσκαλος.
«Αυτά είναι πράξεις! Έργα!!! Ανάπτυξη!!!.. έε.. να κινείται λίγο η αγορά!»
Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο κομματάρχης.
«Τι γίνεται εδώ;»
«Ο Μήτρος φτιάχνει το μέλλον»
«Μπράβο!» είπε ο κομματάρχης, «και ποιος θα κόψει την κορδέλα;»
Ο Μήτρος φωτίστηκε, «Να μια σοβαρή ερώτηση! Εγώ λέω ο δήμαρχος που είναι και φίλος μου!»
«Εγώ λέω η βουλευτής που έχει ωραία δάχτυλα» πετάχτηκε ο κομματάρχης!
«Εγώ λέω ο Μητροπολίτης» φώναξε ο παπάς!
Σε λιγότερο από πέντε λεπτά το καφενείο είχε χωριστεί σε τρεις παρατάξεις.
Η πρώτη ήθελε τον δήμαρχο.
Η δεύτερη την βουλευτή.
Η τρίτη και τις δύο κορδέλες μαζί για λόγους εθνικής συνεννόησης, μόνο ο δάσκαλος έμεινε αμίλητος.
«Τι έχεις;» τον ρώτησε ο παπάς.
«Σκέφτομαι»
«Τι;»
«Ότι συζητάμε μισή ώρα για το ποιος θα κόψει την κορδέλα ενός έργου που δεν έχει γίνει ακόμη!»
Ο μπάρμπα Τάσης γέλασε.
«Και δεν έχουμε αφιερώσει ούτε ένα λεπτό για το παιδί που θα δώσει το ψαλίδι…»
Έπεσε σιωπή! Ακόμη κι ο Μήτρος σταμάτησε να κομπάζει βροντόφωνα για τον δήμαρχο, μάζεψε τα χαρτιά κι έκλεισε το ντοσιέ.
«Λοιπόν;» ρώτησε ο δάσκαλος.
«Τι λοιπόν;»
«Τελικά ποιο είναι το μεγαλύτερο έργο που πρέπει να κάνει ένας πολιτικός στον τόπο;»
Ο Μήτρος γύρισε να απαντήσει, αλλά τον πρόλαβε ο μπάρμπα Τάσης.
«Δεν είναι η πλατεία»
«Δεν είναι το συντριβάνι»
«Δεν είναι ούτε η κορδέλα του πολιτιστικού»
«Τότε τι είναι;» ρώτησε ο καφετζής.
Ο μπάρμπα Τάσης κοίταξε προς το σχολείο που έστεκε ταλαιπωρημένο στο βάθος του χωριού και είπε με ήρεμη φωνή «Ο επόμενος άνθρωπος!»
