Του Χρήστου Καλαντζή*

Στο χωριό λένε πως το νερό πάντα βρίσκει τον δρόμο του. Όχι, όχι στο Λιόπεσι, εκείνο του πατέρα μου ούτε στο Κλημέντι, της μάνας μου. Στο δικό μου χωριό, στην Τραγάνα, εκεί όπου μεγάλωσα. Εκεί λοιπόν το νερό τον βρήκε τον δρόμο του. Βέβαια, θα μου πείτε, εύκολο ήταν, το σπίτι είναι σε λόφο, οπότε στην κατηφοριά ακόμη και το νερό έχει σχέδιο.

Σωστά στην κατηφοριά το νερό τον βρίσκει εύκολα τον δρόμο του αν και το συνεργείο της ΔΕΥΑΣ δυσκολεύτηκε λίγο περισσότερο.

Στο πατρικό μου λοιπόν παρουσιάστηκε μια διαρροή στον μετρητή. Μικρή βλάβη, από εκείνες που λες «μέχρι αύριο θα έχει φτιαχτεί». Το «αύριο», όμως αποφάσισε να πάρει τη μορφή… δεκαπέντε ημερών.

Η διαρροή αποδείχθηκε υπόδειγμα συνέπειας, δεν πήρε ούτε μία ημέρα άδεια ελέω καλοκαιριού. Έτρεχε ασταμάτητα! Αν υπήρχε διαγωνισμός εργατικότητας θα έπαιρνε βραβείο.

Όταν τελικά επισκέφθηκα την υπηρεσία, (αναγκάστηκα δηλαδή μιας και οι οχλήσεις του πατέρα μου δεν αρκούσαν), η απάντηση δεν ήταν ούτε επιθετική ούτε αδιάφορη, ήταν  αποστομωτικά ειλικρινής!

«Δεν έχουμε προσωπικό! Τρία συνεργεία για ολόκληρο τον δήμο κι οι εργολάβοι προκαλούν καθημερινά βλάβες!»

Ομολογώ πως εκεί σταμάτησα να σκέφτομαι τον μετρητή. Άλλωστε αυτός και χρυσοπληρωμένος ήταν και ευσυνείδητα έκανε τη δουλειά του. Μετρούσε το νερό που έφευγε ο καημένος, οπότε άρχισα να σκέφτομαι την υπηρεσία.

Διότι μια δημοτική υπηρεσία μάλλον δεν διαλύεται μέσα σε μια μονάχα νύχτα. Διαλύεται αργά. Λίγοι εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνται, άλλοι μετακινούνται, νέοι δεν έρχονται ποτέ κι όσοι απομένουν προσπαθούν να καλύψουν τα κενά με φιλότιμο. Μέχρι που κάποια στιγμή μια απλή διαρροή χρειάζεται δεκαπέντε ημέρες για να επισκευαστεί.

Οπότε κάπου εδώ γεννιέται μια απορία.

Αν δεν υπάρχουν αρκετά χέρια για να φτιάξουν μια διαρροή, πώς υπάρχουν πάντα αρκετά χέρια ώστε να σηκώνονται σε πανηγυρικές συνεδριάσεις όταν πρόκειται να εγκριθούν ευνοϊκές ρυθμίσεις και κάθε λογής αποφάσεις που χαρίζουν χαμόγελα και σταυρούς;

Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν συμπολίτες μας που πραγματικά αδυνατούν να πληρώσουν. Προφανώς μια κοινωνία οφείλει να προστατεύει τους αδύναμους!

Αναρωτιέμαι όμως μήπως έχουμε μπερδέψει την κοινωνική πολιτική με την προεκλογική πολιτική. Διότι όταν ο σταυρός αρχίζει να καθορίζει τις προτεραιότητες μιας υπηρεσίας, τότε… βοήθειά μας.

Η κοινωνική πολιτική απαιτεί κανόνες, διαφάνεια και στόχευση.

Η ύδρευση απαιτεί σωλήνες που δεν στάζουν, δίκτυα που συντηρούνται και συνεργεία που επαρκούν ώστε να φτάνουν εγκαίρως.

Μια επιχείρηση ύδρευσης δεν ιδρύθηκε για να μοιράζει συμπάθεια, ιδρύθηκε για να μοιράζει νερό.

Όσο άκουγα τους εργαζόμενους, τόσο περισσότερο έπειθα τον εαυτό μου ότι το πρόβλημα δεν είναι αυτοί, είναι ίσως οι τελευταίοι που κρατούν ακόμη όρθια μια υπηρεσία η οποία δείχνει να αδειάζει από ανθρώπους και δυνατότητες.

Οπότε κάπου εκεί γεννήθηκε μια δεύτερη σκέψη.

Άραγε αυτή η εικόνα είναι αποτέλεσμα αδυναμίας, κακού σχεδιασμού ή μιας σιωπηλής αποδοχής ότι «κάπως θα βγει» μέχρι να αλλάξει το μοντέλο λειτουργίας; Μέχρι τον στρατηγικό επενδυτή ένα πράμα;

Προφανώς δεν γνωρίζω την απάντηση. Ξέρω όμως ότι το νερό συνέχισε να τρέχει επί δεκαπέντε ημέρες, ενώ η βλάβη περίμενε τη σειρά της.

Οι πολίτες του δήμου μας έχουν έναν περίεργο τρόπο να μετρούν τον χρόνο. Δεν τον μετρούν με ανακοινώσεις ούτε με δελτία τύπου. Τον μετρούν με τις ημέρες που περιμένουν, με τις βλάβες που δεν επισκευάζονται.

Τελικά, ίσως η μεγαλύτερη διαρροή να μην ήταν εκείνη του μετρητή. Ίσως να ήταν η διαρροή της εμπιστοσύνης.

Κάπως έτσι δημιουργείται και μια τελευταία απορία.

Μήπως τελικά η δημοφιλία εξοφλείται με τη λειτουργικότητα;