Στις 03/04/1999 ξεκινά ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου από τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ

Στις 03/04/1999 ξεκινά ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου από τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ

Ήταν 3 Απρίλη του 1999 όταν ξεκίνησε ο βομβαρδισμός της πρωτεύουσας της Σερβίας , του Βελιγραδίου , από τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ. Είχαν προηγηθεί από τις 24 Μάρτη οι επιθέσεις στο Κόσοβο, στο Μαυροβούνιο και στη δυτική Σερβία.

Το 1999, η Γιουγκοσλαβία έγινε πεδίο βολής, όπου το ΝΑΤΟ γέμισε τα Βαλκάνια με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου (!), καταπάτησε κάθε έννοια «ηθικής του πολέμου, έφτασε να βομβαρδίσει μέσα σε 78 μέρες το Βελιγράδι 212(!) φορές, την Πρίστινα 374 (!) φορές, το Πρίζρεν… 232 (!) φορές!

Βέβαια, για τους εκπροσώπους του ΝΑΤΟ τα όσα έγιναν σε αυτές τις επιδρομές δεν ήταν δολοφονίες. Οπως δήλωναν κατά κόρον ήταν: «Παράπλευρες απώλειες»!

Η καταγραφή τους είναι σίγουρα μια μακάβρια διαδικασία, αλλά συγχρόνως και ιστορικά αναγκαία, ειδικά σήμερα με τον πόλεμο στην Ουκρανία να μαίνεται.

Οι δολοφόνοι και τα… «λάθη»!

Στις 29 Μάρτη, 2 και 3 Απρίλη, η δολοφονική μηχανή του ΝΑΤΟ έδωσε τα πρώτα δείγματα των υποτιθέμενων «λαθών» της. Τα ΝΑΤΟικά αεροσκάφη βομβάρδισαν το κτίριο του Ερυθρού Σταυρού στην Πρίστινα και στο Βελιγράδι, πύραυλοι χτύπησαν τη μαιευτική κλινική της πόλης που ήταν γεμάτη με λεχώνες και νεογέννητα!! Η «ανθρωπιστική» επιχείρηση μόλις είχε αρχίσει…

Τη Μεγάλη Τρίτη 6 Απρίλη γίνεται το πρώτο «λάθος». Τρεις πύραυλοι «Κρουζ» χτυπούν πολυκατοικίες στο Αλέξινατς, όπου σκοτώνονται 20 και τραυματίζονται 50 άμαχοι πολίτες. Η αγριότητα του ΝΑΤΟικού φασισμού, σε όλο της το μεγαλείο. Οι εκπρόσωποι της «συμμαχίας» υποκριτικά δηλώνουν ότι «κάθε απώλεια αμάχων είναι λυπηρή»…

Τις δυο μέρες του Πάσχα, στις 10 και 11 Απρίλη, οι ΝΑΤΟικοί είχαν δηλώσει ότι ίσως δεν πραγματοποιήσουν βομβαρδισμούς. Ο απολογισμός: 16 νεκροί και 43 τραυματίες…

Δευτέρα 12 Απρίλη, έγινε το δεύτερο «λάθος». Ηταν μια τραγωδία, ένα έγκλημα που δεν καταδικάστηκε ποτέ. Επιβατικό τρένο, γεμάτο αμάχους που εκτελούσε τη διαδρομή Βελιγράδι – Ρίστοβατς ήταν ο στόχος. Τα ΝΑΤΟικά μαχητικά το χτύπησαν μέρα μεσημέρι, την ώρα που περνούσε τη γέφυρα στο χωριό Γκρντέλιτσκα. Ο απολογισμός φρικτός: 55 νεκροί, άγνωστος ο αριθμός των τραυματιών. Η επίσημη εκδοχή της συμμαχίας: «Τα αεροσκάφη δεν είχαν πρόθεση να χτυπήσουν το τρένο».

Σκοτώνουμε λίγους… για να σώσουμε τους πολλούς

Τετάρτη 14 Απρίλη. Το τρίτο «λάθος». Μια αυτοκινητοπομπή με 1.000 Αλβανόφωνους Κοσσοβάρους πρόσφυγες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι, που επέστρεφαν στα χωριά τους στο Κοσσυφοπέδιο, συνοδεία σερβικών αστυνομικών αρχών, δέχονται τη μανιασμένη επίθεση, ΝΑΤΟικών αεροσκαφών F-16. Ο φρικτός απολογισμός: 75 νεκροί και τουλάχιστον 25 τραυματίες. Την ίδια μέρα μια δεύτερη αυτοκινητοπομπή δέχεται επίθεση, χάνουν τη ζωή τους 6 άμαχοι!

Πέντε μέρες αργότερα στις 19/4/1999, οι Γιουγκοσλάβοι έδωσαν στη δημοσιότητα ένα απομαγνητοφωνημένο κείμενο συνομιλίας του κατασκοπευτικού ΑΒΑΚΣ που έδινε εντολές στο φονικό F-16. Σύμφωνα με το ντοκουμέντο, η ομαδική δολοφονία έγινε εν ψυχρώ… Ο εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ Τζ. Σέι δικαιολόγησε το μακελειό, δηλώνοντας: «Ρισκάρουμε τις ζωές των λίγων για να σώσουμε τις ζωές των πολλών»!!

Τετάρτη 21 Απρίλη. Τα «συμμαχικά» αεροπλάνα χτύπησαν για δεύτερη φορά στρατόπεδο προσφύγων από την Κράινα, κοντά στη Γιακοβίτσα. Απολογισμός, 10 νεκροί και 16 τραυματίες.

Παρασκευή 23 Απρίλη. Το NATO χτυπάει τη σερβική τηλεόραση, χωρίς καμιά προειδοποίηση, βρίσκουν το θάνατο 16 άνθρωποι και τραυματίζονται 18.

Τρίτη 27 Απρίλη. Το NATO ισοπεδώνει το χωριό Σουρντούλιτσα. Αλλη μια σφαγή αμάχων, προστίθεται στη φασιστική λίστα. Δεκάξι πύραυλοι δολοφονούν παιδιά και γυναίκες, στέλνοντας στο θάνατο 100 ψυχές… «Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να αποκλείσει ολωσδιόλου την απώλεια αμάχων», δηλώνουν κυνικά οι δολοφόνοι. Την επόμενη, ζητούν συγνώμη «για τις ατέλειες της τεχνολογίας»!!

Σάββατο 1 Μάη. Νέο λάθος, με 47 νεκρούς και 16 τραυματίες. Τα ΝΑΤΟικά αεροσκάφη χτύπησαν γέφυρα στο Κοσσυφοπέδιο, ενώ περνούσε αστικό λεωφορείο. Το NATO χαρακτήρισε ατύχημα την τραγωδία.

Δευτέρα 3 Μάη. ΝΑΤΟικά αεροσκάφη δολοφονούν 17 αμάχους και τραυματίζουν άλλους 43, σε επίθεση εναντίον λεωφορείου στο χωριό Σαβινεβόντε κοντά στο Πετς. Το ΝΑΤΟ δηλώνει ότι δε γνωρίζει τίποτα για τη σφαγή.

Τετάρτη 5 Μάη. ΝΑΤΟικά αεροσκάφη χτυπάνε λίγα μέτρα μπροστά από ιατρική αποστολή της Ελλάδας. Το ΝΑΤΟ το διαψεύδει. Δυο μέρες αργότερα αεροσκάφη βομβαρδίζουν τη λαϊκή αγορά του Νις. Δώδεκα νεκροί και 70 τραυματίες.

Σάββατο 8 Μάη. Νέο χτύπημα κατά «λάθος», αυτή τη φορά στην κινεζική πρεσβεία. Τρεις άνθρωποι βρίσκουν τραγικό θάνατο. Την ίδια μέρα τρεις νεκροί και 13 τραυματίες στο Τσάτσακ όταν ΝΑΤΟικά αεροσκάφη κατέστρεψαν τη γέφυρα του χωριού.

Παρασκευή 14 Μάη. Εκατό πρόσφυγες σφαγιάζονται από το ΝΑΤΟ στο χωριό Κορίσα, μέσα σε αγρόκτημα. «Δεν ήταν αγρόκτημα, ήταν στρατιωτικός καταυλισμός του σερβικού στρατού», δηλώνουν πάνω από τα καμένα πτώματα οι εκπρόσωποι του ΝΑΤΟ!!

Πέμπτη 20 Μάη. Νοσοκομείο στο κέντρο του Βελιγραδίου ήταν αυτή τη φορά ο στόχος του ΝΑΤΟ. Τέσσερις νεκροί και 40 τραυματίες, ο απολογισμός από το νέο «λάθος». Πολλές λεχώνες μαζί με τα νεογέννητα παιδιά τους εγκαταλείπουν το νοσοκομείο. Την επόμενη μέρα βομβαρδίζεται φυλακή στην Ντούμπραβα: Ο απολογισμός 100 νεκροί και δεκάδες τραυματίες.

Κυριακή 30 Μάη. Εντεκα νεκροί από χτύπημα του ΝΑΤΟ σε γέφυρα στην κεντρική Σερβία. Την επόμενη μέρα το ΝΑΤΟ βγάζει το… μίσος του πάνω σ’ ένα σανατόριο και ένα γηροκομείο στη Σουρντούλιτσα, όπου σκοτώθηκαν 20 άτομα και τραυματίστηκαν 88!

Τρίτη 1 Ιουνίου, μια πολυκατοικία στο Νόβι Παζάρ «παραδίδεται» στα έξυπνα όπλα και 23 άνθρωποι βρίσκουν το θάνατο.

Ποια ήταν, όμως, η θέση της Ελληνικής κυβέρνησης  για τις θηριωδίες του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία;

Η Ελλάδα μετατρέπεται σε «γέφυρα» αποβίβασης των στρατιωτών του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο, το αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής» αποπλέει για την Αδριατική, η κυβέρνηση υπογράφει οτιδήποτε της υποδεικνύουν οι ευρωατλαντικοί με στόχο την καθυπόταξη του σέρβικου λαού, η Θεσσαλονίκη και γενικά η Βόρεια Ελλάδα έχουν μετατραπεί σε «διοικητήριο» και «επιμελητιακό κόμβο» των ΝΑΤΟικών δυνάμεων, την ίδια ώρα η κυβέρνηση Σημίτη ισχυρίζεται ανενδοίαστα ότι η Ελλάδα «δε συμμετέχει» στον πόλεμο!
Όσο για τη στάση της μετά τον πόλεμο ήταν επίσης «συνεπής» η κυβέρνηση: Η υπογραφή του κ.Σημίτη κάτω (και) από το «Σύμφωνο Σταθερότητας» για τα Βαλκάνια, καθώς και η αποστολή Ελλήνων μισθοφόρων στην αποστολή της ΝΑΤΟικής δύναμης που εισήλθε ως δύναμη κατοχής στο Κοσσυφοπέδιο, το επιβεβαιώνει.

Google+ Linkedin

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

*
*
*