Του Χρήστου Καλαντζή*

Ευρισκόμεθα πλέον εις το μεσοστράτι της σαρακοστιανής νηστείας, εκεί όπου η ευσέβειά μου αρχίζει να ομοιάζει με το οδόστρωμα έμπροσθεν της δημοτικής βιβλιοθήκης.

Καμπυλωτό με ανομοιογενή  μπαλώματα!

Τρίτοι Χαιρετισμοί  λοιπόν ετούτη την Παρασκευή και ο υμνογράφος, με μια δόση ειρωνείας μέμφεται τους «ρήτορας πολυφθόγγους». Μέλη κι αυτοί του δημοτικού μας συμβουλίου θα ήταν, αν και φήμες περιρρέουν πως επί συναπτά έτη επικρατεί το, «ενός ανδρός λαλεί κι οι υπόλοιποι μουγγοί, μ’ ένα πόδι προσοχή μήπως φάν’ κάτι κι αυτοί!

Εις την πόλιν μας το φαινόμενον της «αφωνίας» ανθεί περισσότερο κι απο τα δημοτικά συμβούλια, όταν βεβαίως δεν είναι «κλινήρη» σαν την πεθερά μου.

Καθότι άμα και μπήκε στη διαδικασία «εξυγίανσης» ομοιάζει με τις ΔΕΚΟ του ελληνικού κράτους περασμένων δεκαετιών! Τουτέστιν, γίναμε όλοι διευθυντές και δεν έχουμε μάγειρες! Τι θα φάμε; Τα πόδια μας; Η πτώχευσις της κατσαρόλας ήταν πλέον κοντά.

Ως εκ του αδιεξόδου, ανέλαβε η Φρύνη την κουτάλα επιβάλλοντας ευθύς νέους δημοκρατικούς όρους εις την ποσότητα, την ποιότητα και το είδος της τροφής.

Αρχίσαμε λοιπόν να τρεφόμαστε με νεανικάς «ιδέας», μερικές εκ τον οποίων αναφέρονται ως βρώμη σε νιφάδες και φασόλια μαυρομάτικα ξερά σε πράσινη σαλάτα με κρουτόν. Παλιά το λέγαμε κόρρα, ξερό ψωμί και το προσφέραμε στα σκυλιά τα οποία διέθεταν γερούς κυνόδοντας.

Ήτο πλέον κατανοητό ότι η νηστεία έπρεπε να συνεχιστεί πάση θυσία όπως αυτή είχε αποφασιστεί από το οικογενειακό κονκλάβιο των θηλυκών.

Ήταν επίσης κατανοητό πως εκτός του στομάχου θα υπέφεραν πλέον και οι οδόντες μου, συμπεριλαμβανομένων σφραγισμάτων, εμφυτευμάτων και παντών ενδοοδοντικών, αυθαίρετων κατασκευών.

Καθότι αυτού του είδους η τροφή, σύμφωνα πάντα με τις οικογενειακές μου καταβολές, διαβαθμίζεται χαμηλότερα εκ της φακής και πασών των οσπρίων.

Δύναται δε να συγκριθεί με αυτή που καταναλώνουν οι όνοι και οι ημίονοι στην περιοχή της Τουρκογέφυρας, αλλά και πάσης της επικράτειας του δήμου Σικυωνίων!

Τροφή η οποία θεωρείται υπεύθυνη δια την κατασκευήν θεαματικών οπισθίων και γαϊδουρινής όψης. Όψη η οποία ενίοτε εμφανίζεται με τη μορφή «βολευτών» και λοιπών «τρωκτικών» σε ενδεχόμενες «χειροθετήσεις».

Θεωρείται επίσης υπεύθυνη δια την κατασκευή ρητόρων. Ρητόρων ομοιάζοντες με τους εκπροσώπους μας, αυτούς τους ακάματους εργάτες της γλώσσας όπου καταναλώνουν περισσότερο σάλιο γλείφοντες για την ανάδειξίν των, παρά νερό εις τα σπίτια τους!

Ρήτορες των οποίων η ληρώδης αδολεσχία συναγωνίζεται αποκλειστικώς το περιεχόμενον του παχέος εντέρου μας!

Ακούγοντάς τους, αδειάζει το στομάχι από τη φασολάδα και γεμίζει η «κεφαλή» με «αίμα» υψηλής πίεσης.

Ανυπερθέτως μετά την τραυματική εμπειρία της «φασολάδας της γεννήτωρ μου», μια φασολάδα τόσο νερωμένη που θα μπορούσες να βαφτίσεις μέσα της ολόκληρο το Κιατανιώτικο εκλογικό σώμα, αποφάσισα να γίνω «ρήτωρ άφωνος». Όχι από κατάνυξη, αλλά από απόγνωση.

Διότι είναι αδύνατον να ψάλλεις με πάθος όταν η κοιλία σου εκπέμπει ήχους που θυμίζουν διαμαρτυρία αντιπολιτεύσεως εις το δημαρχείον. Έμπροσθέν του κι ενώπιον των κορυφαίων της μωρίας, οι οποίοι φαντάζουν ικανοί να πνιγούν εις το ύδωρ μίας και μόνης φασολάδας ομοιάζουσας με αυτή της «συμπρωτεύουσας»!

Ως εκ τούτου αγανακτισμένος εξέφρασα εις την σύζυγόν μου πως είναι αξιοσημείωτος η «ιερά» απάτη των νηστίσιμων εδεσμάτων.

Πρόκειται περί τροφής που χρησιμοποιεί τον Ύψιστο ως προσωπικό γυμναστή, ενώ η συνείδησις παραμένει ελαφρά ως το πούπουλο της όρνιθας που δεν μπήκε ποτέ στο δικό μου πιάτο.

Η απάντησή της αναμένεται σήμερον εις το μεσημεριανόν τραπέζι. Προσδοκώ να είναι μέσα στο πιάτο και όχι με χρήση του. Θα φανεί κι αυτό από την επικείμενη αλλαγή σχήματος. Αλλαγή σχήματος είτε της κοιλιάς, είτε της κεφαλής.

Υπομονή, αδελφοί! Ο δρόμος είναι μακρύς. Αναμένουμε την Κυριακή του Σταυρού, μπας και λάβουμε τη δύναμη να αντικρίσουμε τον ταραμά χωρίς να ζητήσουμε πολιτικό άσυλο εις το «Μουράγιον της Γιώτας». Βιολογικώς και μη, βεβαίως βεβαίως…