Μια φορά κι έναν καιρό, ένα παρδαλό συνάφι, που παρίστανε τους «καρναβαλοειδήμονες» του TikTok, ζούσε στα σκοτεινά παρασκήνια του κυβερνείου μιας πολιτείας όμορφης και κοσμοπολίτισσας, η οποία ξεχώριζε σε ολόκληρη τη χώρα για την «ευρηματικότητα» του ηγέτη της στις καρναβαλικές – και ενίοτε στις πολιτικές – μεταμορφώσεις…

Οι «μάγοι της εικόνας», όπως τους αποκαλούσε και η περιπαθής υμνογράφος της αυλής, ολοχρονίς δούλευαν πυρετωδώς για τον «άνθρωπο με τα χίλια πρόσωπα». Αυτός ήδη έκανε τις τελευταίες πρόβες για το μεγάλο one man show στο καρναβαλικό concept και υποσχόταν πολλές εκπλήξεις, μετά τα πλουμιστά σουβλάκια της Τσικνοπέμπτης και τους τραγανούς λουκουμάδες, που ‘ριξαν «κόκκινο» στη νύχτα των εμπόρων της πρωτεύουσας πόλης.

Όλα κυλούσαν κατ’ ευχήν μες στο σκοτάδι… ώσπου μια φωνή ακούστηκε από μακριά – έμοιαζε με εξάγγελο που έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα – και πρότεινε το αδιανόητο: Ο Άρχοντας να υποδυθεί τον Νικόλα τον Άσιμο με την ντουντούκα, πάνω σε έναν γάιδαρο, να κυνηγά «Κροκανθρώπους»!

Το συνάφι πάγωσε. Η ιδέα έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία… ο ένας κοιτούσε τον άλλον προσπαθώντας να μαντέψει ποιος κρύβεται πίσω από αυτή την πρόταση-πρόκληση της τελευταίας στιγμής!

«Πού κολλάει ένας άρχοντας να υποδύεται την “ασημότητα” ενός Αγίου των Εξαρχείων;» αναφώνησε σαστισμένος ο Πρωτοσύγκελος των Οικονομικών του Άρχοντα και συνέχισε: «Χάθηκαν τόσοι celebrity που πουλάνε αγιοσύνη;»

«Ναι, αλλά θα τα κάνει όλα “Ώπα”!» αντέκρουσε ενθουσιασμένη η Βασίλισσα της γιορτής, οραματιζόμενη ήδη λίγα δευτερόλεπτα ψηφιακής δόξας στα καπούλια του VIP γάιδαρου της βραδιάς.

«Συμφωνώ!» είπε και η Τοπική Πρόεδρος της πόλης, συνεπαρμένη από την εικόνα του Άρχοντα να ισορροπεί πάνω στον τετράποδο φίλο μας και, κρατώντας την ντουντούκα στο χέρι, να διαλαλεί: “Εδώ το βοτάνι της αγάπης, εδώ είναι που κουρεύονται οι γριές, εδώ κορδέλες, καραμούζες καλές, εδώ οι αφρικάνικες πνοές…”!

Και εκεί που όλα έδειχναν ότι οδηγούνται σε πλήρη ανατροπή, ο έτερος πρόεδρος του μεγάλου κονκλαβίου – αποποιούμενος το προσφιλές του δικαίωμα της σιωπής- άσκησε βέτο και έβαλε το θέμα σε μυστική ψηφοφορία, εκφράζοντας φόβους ότι το πόπολο, αντικρίζοντας τον ηγέτη του πάνω σε έναν γάιδαρο με μια ντουντούκα στο χέρι, θα έμενε στήλη άλατος , όπως η γυναίκα του Λωτ που παράκουσε τον Κύριο και γύρισε να κοιτάξει τα Σόδομα και τα Γόμορρα που καίγονταν.

Ο πραγματικός φόβος, βέβαια, ήταν μήπως η επιλογή του Άρχοντα να υποδυθεί την «ασημότητά» του έκαιγε το πολιτικό του προσωπείο μέσα σε δευτερόλεπτα, και το πόπολο αντίκριζε επιτέλους την κατάρρευση ενός συστήματος που ζει μόνο για το θεαθήναι.