Του Χρήστου Καλαντζή*

Κυριακή απόγευμα κι ο αέρας λυσσομανούσε σάμπως και προσπαθούσε να διώξει τους καρναβαλιστές! Τους Κιατανιώτες καρναβαλιστές όπου κόντρα στην έντασή του, διασκέδαζαν συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις του δήμου στον παραλιακό δρόμο έμπροσθεν της «ξεχαρβαλωμένης» πλατείας. Τελικά η Καθαρά Δευτέρα έφτασε σε πείσμα της καρναβαλικής μας διάθεσης. Μια μέρα, που στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, είναι αξιοπερίεργη η σπουδή με την οποία ο Έλληνας, και δη ο Κιατανιώτης, αποφασίζει να «καθαρισθεί» από τις αποκριάτικές του αμαρτίες, αρχίζοντας όχι από τη συνείδηση, αλλά από το περιεχόμενο της κατσαρόλας του.

Η Καθαρά Δευτέρα, η απαρχή αυτή της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία ιερά μεταμφίεση της γαστρονομίας. Ο πιστός Κιατανιώτης χριστιανός, αφού καταβρόχθισε τις προηγούμενες εβδομάδας ολόκληρα κοπάδια αμνοεριφίων σε τεμάχια, θυμήθηκε αιφνιδίως την πνευματικότητά του, την οποία φροντίζει να πνίξει μέσα σε τόνους ταραμοσαλάτας, λαγάνας και πάσης φύσης ψαρικών.

Στην παραλία του Κιάτου από την ανατολή του ηλίου συντελείται ένα θαύμα! Ένα θαύμα χωρίς τη συμμετοχή του δήμου αυτή τη φορά! Συντελείται η μετατροπή της μετάνοιας σε πικ-νικ!!. Ο ουρανός γεμίζει από χαρταετούς, οι οποίοι υψώνονται προς τον δημιουργό, λες κι είναι οι μόνοι ικανοί να μεταφέρουν τις δεήσεις μας. Να μεταφέρουν τις δεήσεις μας τη στιγμή που εμείς καθηλωμένοι στη γη δίδουμε μάχη σώμα με σώμα με ένα σκληροτράχηλο χταπόδι που διαθέτει ως σύμμαχο μια παμπόνηρη σουπιά! Ανυπερθέτως σε τούτη εδώ τη μάχη τα καλαμαράκια έχουν λιποτακτήσει προ πολλού!

Ο χαλβάς δε, «ον δεί άδερ χάντ», που θα έλεγε και η εκ Νοτίου Αφρικής συνεργάτιδά μου, αυτό το ζαχαρώδες κατασκεύασμα που κολλά στα δόντια όπως οι ενοχές στη ψυχή, καταναλώνεται μετά μανίας! Καταναλώνεται σάμπως κι η γλυκιά του γεύση θα απομακρύνει την πικρία των πράξεών μας! Μέσα σε όλο τούτο το πανηγύρι ο οίνος και το τσίπουρο ρέουν εν αφθονία, διότι η άμπελος ως γνωστόν, είναι ευλογημένη ανεξαρτήτως ετικέτας στο μπουκάλι!

Αναμφίβολα είναι αξιοσημείωτη η θεολογική εφευρετικότητα του λαού μας. Θεωρούμε το κρέας «βδέλυγμα», αλλά τον αστακό, τη γαρίδα και το καλαμαράκι ευλογία! Φαίνεται πως ο Θεός κατά την «κρίση των ευσεβών» υπήρξε πολύ γενναιόδωρος για τα πλάσματα που στερούνται ερυθρών αιμοσφαιρίων, επιτρέποντας σε εμάς τους «πιστούς» να νηστεύουμε δαγκώνοντάς τα, με τον ίδιο χριστιανικό τρόπο που προσεγγίζουμε τους «άσπονδους» φίλους μας!

Καθώς η μέρα τείνει προς το απόγευμα ο Κιατανιώτης ατενίζει τον Κορινθιακό με ύφος ασκητή, λησμονώντας πως η αληθινή νηστεία κατοικεί στη γλώσσα κι όχι στο επιδόρπιο.

Έτσι, με το στομάχι γεμάτο θαλασσινά και την καρδία κορεσμένη καρναβαλικού περιεχομένου, εγκαινιάζουμε την οδό προς το Πάσχα, ελπίζοντας πως ο «Κύριος» θα εκτιμήσει την προτίμησή μας εις (τα/τη) μαλακια!! Τον τόνο δε, μπορείτε να τον βάλετε όπου θέλετε, ακόμα κι επάνω στο τραπέζι εάν είναι καλά μαγειρεμένος!

…του μπεί κοντίνιουεντ…