Του Χρήστου Καλαντζή*

Ψέματα, ψέματα, ψέματα.. !! Στη χώρα μας η νομοθετική διαδικασία δεν είναι ποτέ μα ποτέ βαρετή γραφειοκρατία! Είναι ένα ατελιέ υψηλής ραπτικής όπου οι κανόνες είναι ελαστικά υφάσματα και τίποτε άλλο. Ελαστικά υφάσματα έτοιμα να αγκαλιάσουν τις θελκτικές καμπύλες της εκάστοτε εξουσίας. Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων αγάπης και πόθου, όσο τουλάχιστον δύναμαι να θυμάμαι. Ξεκινά με τον «πρωτομάστορα» της χούντας ο οποίος όταν διαπίστωσε πως το σύνταγμα εμπόδιζε τον άκρατο έρωτα με την καλή του, δεν πτοήθηκε. Απλώς το προσάρμοσε στις ανάγκες του!

Αυτή η παράδοση της «ευγενούς προσαρμογής» πέρασε με ευλάβεια στη μεταπολίτευση. Θυμάστε τον «πρεσβύτερο» να μετατρέπει την κρατική περιουσία σε βασιλική εν μέσω της νυκτός;; Εκεί να δεις αγάπη κι έρωτας! Ακολούθως κοντέινερ με «προίκα» έφευγαν από το Τατόι, θυμίζοντάς μας πως ο νόμος οφείλει να είναι πάντα φιλόξενος, όταν το αίμα σου είναι γαλάζιο.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, η τέχνη της «ευγενούς προσαρμογής» έγινε καθημερινότητα!

Ο Μιχάλης ο εξάδελφος για παράδειγμα, μας χάρισε το απόλυτο σεμινάριο «πολιτικής οικολογίας», οδηγώντας με πλαστές πινακίδες, απλώς για να φορτίσει τη μπαταρία του. Έβλεπε μπροστά ο άνθρωπος!

Στο ίδιο μήκος κύματος ο Άκης της Αυγής αποφάσισε πως ο αθλητισμός χρειάζεται «νέο αίμα», αρκεί αυτό να προσαρμόζεται στα ηλικιακά όρια που έραψε ο ίδιος στις φλέβες των εχθρών του. Βασικά μετάγγιση τους έκανε και δεν το πήρανε χαμπάρι! Όλα αυτά βέβαια πριν περάσει στις αεροπορικές γυμναστικές επιδείξεις στον ατυχή υπάλληλο του αεροδρομίου και στις ανάλογες αγροτικές «μεταρρυθμίσεις» του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Βέβαια η τέχνη του ράβε, ξήλωνε δεν είναι μονάχα προνόμιο της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ανθεί και στην επαρχία!! Ναι, καλά διαβάσατε έχουμε κι εμείς ράμματα για τη γούνα μας! Ο δικός μας δήμαρχος για παράδειγμα δίνει διαχρονικά τη δική του παράσταση, ανεξαρτήτως τριωδίου! Κομπορρημονεί μέσα από διαδημοτικές επιχειρήσεις τύπου «Δημόφιλος» αλλά και ιδρύματα τύπου «Μαυρούλιο» όπου ζουν στιγμές δόξας. Στιγμές δόξας με μια διαχείριση τόσο ευρηματική, έχοντας καταφέρει να αντιστρέψει χιλιάδες χρόνια εξελικτικής διαδικασία των δίποδων διοικήσεων σε τετράποδα!

Βέβαια στην κορυφή της επικαιρότητας «chic» στέκεται σήμερα η «κουκλάρα», η οποία αξιοποίησε τις ευεργετικές διατάξεις μιας συνεπιμέλειας που η ίδια φρόντισε να «φινιρίσει» νομοθετικά, αποδεικνύοντας πως το να ψηφίζεις νόμους είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον μελλοντικό εαυτό σου. Τι μπότοξ και μαλ*** δηλαδή!

Όλο αυτό το διαχρονικό τσίρκο αυθαιρεσίας βρίσκει κάθε φορά τη θεϊκή του δικαίωση στο όνομα της πλειοψηφίας. Σάμπως κι αυτή δεν είναι ευθύνη, αλλά το δικαίωμα να έχεις πάντα δίκιο, ακόμα κι όταν η ηθική σου στενεύει επικίνδυνα στον καβάλο.

Τελικά στην Ελλάδα οι νόμοι είναι σαν τα «Prêt-à-porter» ρούχα… οι πολλοί στριμώχνονται στα νούμερα που τους δίνουν. Οι εκλεκτοί όμως έχουν πάντα τον ράφτη στο εκάστοτε υπουργικό ή δημοτικό συμβούλιο ώστε να τους εξασφαλίζει την απαραίτητη άνεση κινήσεων, ειδικά όταν η ξεδιαντροπιά απαιτεί μεγάλες δρασκελιές και ενέχει κινδύνους θέασης των οπισθίων.

Νομοτελειακά βέβαια η ιστορία δεν ξεγελιέται. Ξέρει ότι οι κοινωνίες δεν καταστρέφονται από την κακία ή την κουτοπονηριά, αλλά από τη δημιουργία κι ερμηνεία νόμων χωρίς ανθρωπιά! Αν όμως υπάρχει κάτι πραγματικά ειρωνικό, είναι ότι οι ανάλγητες εξουσίες πάντα φοβούνται την ιστορία γι’ αυτό προσπαθούν τόσο, μα τόσο πολύ να την ξαναγράψουν… άλλωστε έχει τόσα ράμματα για τη γούνα τους! Τόσα, όσα μας δίδαξαν δεκαετίες πριν ο «Μεγαλοεθνάρχης» μετά της αυτού «Φρειδεφρίκης»… βεβαίως, βεβαίως!