Διαβάζοντας το πρόσφατο δελτίο τύπου του Δημήτρη Πιστεύου (εδώ) και την πρότασή του για ένα Ανοιχτό Θέατρο στον «Βάλτο» της Τραγάνας, ειλικρινά αναρωτήθηκα: Πώς μπορεί μια πρόταση πολιτισμού να συγκινήσει σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς της πολιτικής αφασίας, όταν το «Μεγάλο μας Τσίρκο» εδρεύει ήδη δεκαπέντε χρόνια στο Δημαρχείο του Κιάτου;

Εκεί, το επικοινωνιακό επιτελείο του δημάρχου  εργάζεται πυρετωδώς και ο Σπύρος δίνει καθημερινές παραστάσεις που «σπάνε τα κοντέρ» στο TikTok, μετατρέποντας την πολιτική ζωή της πρωτεύουσας πόλης σε ένα διαχρονικό, ψηφιακό Τριώδιο.

Για παράδειγμα, η επίσημη αυλαία αυτού του Τριωδίου άνοιξε με μια σκηνή που θα ζήλευε και ο Μολιέρος: Ο εκ Φενεού ορμώμενος δήμαρχος, με την άνεση του «γελαστού ηγεμόνα», εμφανίστηκε στα social media με έναν κουραμπιέ στο στόμα και έγινε αμέσως viral. Δεν ήταν απλώς μια εορταστική μπουκιά· ήταν η επιτομή της κανονιστικής κοινωνικής συμπεριφοράς. Ένα επικοινωνιακό «μπούκωμα» της κοινής γνώμης, ώστε οποιαδήποτε αρνητική κριτική της αντιπολίτευσης για τις χαμένες ευκαιρίες – όπως το πολύπαθο Στάδιο Ολυμπιακών προδιαγραφών – να πνιγεί μέσα στη ζάχαρη άχνη.

Η αλήθεια είναι ότι, όσο ο Σπύρος «τρολάρει» τον εαυτό του, η πολιτική του τύχη εργάζεται πυρετωδώς στα παρασκήνια. Εκεί, το χιούμορ επιστρατεύεται ως αναισθητικό, ώστε την ώρα που ο λαός ασχολείται με τα βίντεο της στιγμής και το φλουρί της πίτας, να περνά απαρατήρητο το «Τάνγκο της Υποκρισίας» με το πόπολο.

Σε αυτόν τον χορό, η αποστασία βαφτίζεται «ανεξάρτητη πορεία», η δημόσια κριτική ποινικοποιείται ως «συκοφαντία» και η πραγματική αντιπολίτευση παρουσιάζεται ως «αγέλαστος θεατής» που αδυνατεί να συλλάβει το μεγαλείο ενός viral κουραμπιέ!

Κάπως έτσι ανακυκλώνεται εδώ και μια εικοσαετία ο κ. Σταματόπουλος στον δημαρχιακό θώκο, ως αιώνιος έφηβος ανάμεσα σε αναλώσιμα γλυκίσματα αβάσταχτης πολιτικής ελαφρότητας. Με πολλή άχνη για να μη βλέπουμε τα πολιτικά «νταβατζιλίκια» του με τον Δημόφιλο και πολύ βούτυρο για να γλιστρούν οι πολιτικές του ευθύνες.

Συμπερασματικά, λοιπόν, όσο η «μεταμφίεση» λειτουργεί ως αποκριάτικο προπέτασμα πολιτικής ηθικής, το Κιάτο θα παραμένει ο βουβός θεατής μιας παράστασης που παίζεται στις πλάτες του. Ο ηγεμόνας θα γελάει… και ο λαός θα «καταπίνει».

Καλά μασκαρέματα, λοιπόν. Και τα «ευρωπούλα» του πολιτισμού ας πάνε σφήνα στον Τόνι, για να μην ξεχνιόμαστε…