Διαβάζοντας την έγκριση της Προγραμματικής Σύμβασης μεταξύ του Δήμου Σικυωνίων και του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου για τη «Βιοκλιματική Ανάπλαση του Παραλιακού Μετώπου», αν και εκ πρώτης όψεως φαντάζει ως ένα ελπιδοφόρο έργο πνοής, που σίγουρα λειτουργεί και ως «μάσκα οξυγόνου» στην ανεπάρκεια της δημοτικής αρχής του κ. Σταματόπουλου, όταν φτάσεις στα «ψιλά γράμματα» των νομικών όρων ανακαλύπτεις ένα σκοτεινό παρασκήνιο. Ένα παρασκήνιο που μετατρέπει τον Δήμο από τοπική αυτοδιοίκηση σε… εθελοντή εργολάβο και τον δήμαρχο σε «σφηνάκι» των μελλοντικών κερδών ιδιωτικών συμφερόντων, σε βάρος της τοπικής κοινωνίας και των ντόπιων επιχειρηματιών εστίασης που σήμερα δραστηριοποιούνται στο παραλιακό μέτωπο.

Το πλέον αποκαλυπτικό – και προκλητικά κυνικό – είναι η ρητή παραδοχή του Λιμενικού Ταμείου ότι «δεν δύναται να συντηρήσει το έργο ελλείψει προσωπικού και πόρων», ενώ την ίδια στιγμή ο Δήμος Σικυωνίων αναλαμβάνει τον ρόλο του «Φορέα Συντήρησης», δηλώνοντας παραδόξως πλήρη  επάρκεια.

Τα ερωτήματα είναι εύλογα:

• Πώς συμβιβάζεται η αδυναμία του Δήμου να μαζέψει τα σκουπίδια της πόλης (την οποία ήδη εκχωρεί σε ιδιώτες), με την ξαφνική ετοιμότητά του να επισκευάζει βλάβες, βανδαλισμούς και graffiti σε ένα έργο 3 εκατομμυρίων;
• Γιατί η σύμβαση αναφέρει ότι ο Δήμος «δύναται» και όχι «υποχρεούται» να συντηρεί το έργο; Μήπως αυτή η προαιρετική «επάρκεια» είναι το νομικό κόλπο για να μπορεί ο Δήμος να αποχωρήσει όποτε θέλει, αφήνοντας την παραλία «ορφανή» και έτοιμη να παραδοθεί στις ορέξεις του επερχόμενου ιδιώτη επενδυτή;
• Γιατί ο Δήμος δέχεται να επωμιστεί το κόστος συντήρησης επειδή είναι «προαπαιτούμενο» των ΟΧΕ, μετατρέποντας το ΕΣΠΑ σε «σκιάχτρο» για να περάσει ετεροβαρείς όρους;
• Γιατί ενώ ο Δήμος αναλαμβάνει «Φορέας Υλοποίησης» του έργου και «Φορέας για τη διενέργεια των πληρωμών (Υπόλογος) , στην Επιτροπή Παρακολούθησης Έργου είναι μειοψηφία (1 στους 3);
• Γιατί το Λιμενικό Ταμείο έχει τον απόλυτο έλεγχο, πλαισιωμένο από μια «Τεχνική Επιτροπή» εξωτερικών «ειδικών» χωρίς καμία διοικητική ευθύνη;
• Γιατί οι τοπικοί επιχειρηματίες εστίασης και αναψυχής είναι παντελώς απόντες από τη λήψη αποφάσεων, την ώρα που η σύμβαση προβλέπει ότι η «ανοχή» σε υφιστάμενες καταστάσεις δεν αποτελεί δικαίωμα;
• Γιατί ο Δήμος εκχωρεί δωρεάν τα πνευματικά δικαιώματα από όλες τις μελέτες και τα σχέδια, τα οποία το Λιμενικό Ταμείο μπορεί να «επαναχρησιμοποιήσει ελεύθερα» – πιθανότατα παραχωρώντας τα σε ιδιώτες συμβούλους;
• Γιατί το Άρθρο 10 απαγορεύει την υποκατάσταση μόνο στον Δήμο κατά τη φάση της κατασκευής; Μήπως για να διασφαλιστεί ότι ο Δήμος θα κάνει όλη τη δύσκολη δουλειά, αναλαμβάνοντας κάθε κίνδυνο, ώστε στη συνέχεια το Λιμενικό Ταμείο να παραλάβει ένα «καθαρό» έργο και να το παραχωρήσει σε ιδιώτες;
• Γιατί η σύμβαση δίνει το δικαίωμα στο Λιμενικό Ταμείο να την καταγγείλει μονομερώς για «αντισυμβατική συμπεριφορά» του Δήμου στη συντήρηση; Αυτό δεν αποτελεί τον απόλυτο μοχλό πίεσης ώστε το έργο να παραδοθεί έτοιμο προς ιδιωτική διαχείριση;
• Γιατί ορίζεται ρητά ότι για οποιαδήποτε τροποποίηση απαιτείται η «σύμφωνη γνώμη» του Υπουργείου Ναυτιλίας, που παραδοσιακά ευνοεί τις ιδιωτικοποιήσεις;
• Μήπως οι απαντήσεις κρύβονται στη μελλοντική εκμετάλλευση της Μαρίνας, όπου το αναπλασμένο μέτωπο θα παραδοθεί «πακέτο» στον ιδιώτη επενδυτή, απαλλαγμένο από βάρη;

Σε αυτή την περίπτωση, ποιος πραγματικά κερδίζει όταν η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου κινδυνεύει να μετατραπεί από έργο για τους πολίτες σε «προίκα» για τον ιδιώτη επενδυτή;

Και τελικά ο κ. Σταματόπουλος, τώρα που έβγαλε τις αποκριάτικες μάσκες, μήπως μπορεί να μας πει ξεκάθαρα: Η παραλία του Κιάτου ανήκει στους πολίτες της ή στα «ψιλά γράμματα» του επερχόμενου ΣΔΙΤ;