Η είδηση οτι ο όμιλος ΓΕΚ Τέρνα «κλειδώνει» τον έλεγχο της μεγαλύτερης εταιρείας ύδρευσης της χώρας, της ΕΥΔΑΠ, με την απόκτηση στρατηγικού ποσοστού 12,7%, μετατρέποντάς την σε πεδίο εργολαβικής κερδοφορίας , αφορά την Κορινθία;

Σύμφωνα με ανακοίνωση, η ΕΥΔΑΠ ΑΕ ενημερώνει το επενδυτικό κοινό ότι στις 19 Μαρτίου 2026, η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ απέκτησε έμμεσα δικαιώματα ψήφου μέσω της URBAN SERVICES Μονοπρόσωπη ΑΕ και υπερέβη το όριο του 10%. Θυμίζουμε ότι στις 3 Μαρτίου η ΓΕΚ Τέρνα είχε εξαγοράσει το 9,9% από τον John Paulson έναντι 103,4 εκατ. ευρώ, ενώ στη συνέχεια απέκτησε επιπλέον 2,81% από το βρετανικό fund WestBourne. Δηλαδή, επενδύοντας 132,5 εκατ. ευρώ, η ΓΕΚ Τέρνα αποκτά καθοριστικό λόγο στη διαχείριση του πολυτιμότερου δημόσιου πόρου.

Αναμφίβολα, η προκλητική συγκέντρωση ισχύος στα χέρια ενός ιδιώτη εργολάβου, ο οποίος πλέον θα ελέγχει τις βρύσες των μισών Ελλήνων, ακυρώνοντας στην πράξη τον κοινωνικό χαρακτήρα της ύδρευσης, παραπέμπει σε ένα ξεκάθαρο μοντέλο κρατικοδίαιτου καπιταλισμού. Επιπλέον η ΕΥΔΑΠ δεν είναι πλέον ένας απλός πάροχος πόσιμου νερού· με ένα γιγαντιαίο επενδυτικό πλάνο 700 εκατ. ευρώ για την αναβάθμιση και επεξεργασία λυμάτων με σκοπό την παραγωγή αρδευτικού νερού, η εταιρεία μετατρέπεται σε κυρίαρχο παίκτη του πρωτογενούς τομέα.
Η στρατηγική αυτή τοποθέτηση δημιουργεί ισχυρές προϋποθέσεις για ενδεχόμενη επιχειρηματική επέκταση της ΕΥΔΑΠ και «κάτω από τον Ισθμό», ειδικά σε μια περίοδο που καμία ΔΕΥΑ της Κορινθίας δεν έχει εξασφαλίσει ακόμη διαχειριστική επάρκεια από τη ΡΑΑΕΥ και τα  προγράμματα εκσυγχρονισμού των αρδευτικών δικτύων αποκλείουν τους δήμους απο δυνητικούς δικαιούχους υλοποίησής τους.
Την ίδια στιγμή, βρίσκεται «στα σκαριά» η δημιουργία ενιαίου φορέα διαχείρισης υδάτων Πελοποννήσου, ενώ δεν υπάρχει καμία επίσημη κυβερνητική δέσμευση για το ποια θα είναι τελικά η νομική του μορφή. Το κενό αυτό αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα ο νέος φορέας να οικοδομηθεί πάνω στα πρότυπα της «Περιβαλλοντικής Πελοποννήσου ΜΑΕ», της εταιρείας δηλαδή που συστήθηκε για το ΣΔΙΤ των απορριμμάτων.
Αν ακολουθηθεί αυτή η «πεπατημένη», ο έλεγχος του νερού θα περάσει σε ένα υβριδικό σχήμα όπου ο ιδιώτης εργολάβος θα έχει τον πρώτο λόγο στην κατασκευή και διαχείριση των έργων, μετακυλίοντας έναν φυσικό πόρο σε μια ακόμη κλειστή αγορά με εγγυημένα κέρδη. Αυτή η μετατροπή του νερού σε εμπόρευμα φέρνει προ των πυλών τη συμβολαιακή γεωργία, η οποία συχνά συνεπάγεται την οικονομική αφαίμαξη των μικροαγροτών. Με την τιμή του νερού να καθορίζεται από τις ανάγκες κερδοφορίας του διαχειριστή, ο παραγωγός οδηγείται σε έναν ασφυκτικό έλεγχο της σοδειάς και της περιουσίας του. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός νέου «αγροτικού προλεταριάτου», όπου οι παραδοσιακοί καλλιεργητές χάνουν την αυτονομία τους και μετατρέπονται σε απλούς εργαζόμενους στη δική τους γη.
Την ίδια στιγμή, προκαλεί εντύπωση η εκκωφαντική αφωνία των δημάρχων της περιοχής. Για παράδειγμα, γιατί κανένας δήμος της Κορινθίας, και ειδικά ο δήμος Σικυωνίων – στα όρια του οποίου βρίσκονται οι πηγές της Στυμφαλίας- δεν διαμαρτυρήθηκε για τον εξοστρακισμό των δήμων από το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των αρδευτικών δικτύων, όπως έπραξε η ΠΕΔ Θεσσαλίας;
Αντίθετα, παρακολουθούμε τοπικούς άρχοντες όπως ο κ. Σταματόπουλος να θριαμβολογούν για την «άριστη συνεργασία» τους με την Περιφέρεια, την ώρα που οι δήμοι τίθενται εκτός κάδρου χρηματοδοτήσεων.
Είναι μάλιστα χαρακτηριστική η πρεμούρα του κ. Σταματόπουλου να «καπαρώσει» καρέκλα συνομιλητή μέσω του ΑΟΣΑΚ, ενός οργανισμού που έχει ήδη δρομολογηθεί να απορροφηθεί.
Η κίνηση αυτή αποτελεί την πρακτική επιβεβαίωση ότι το παιχνίδι έχει αλλάξει επίπεδο: όταν ένας δήμαρχος σπεύδει να εξασφαλίσει θέση σε έναν οργανισμό υπό απορρόφηση, ουσιαστικά αποδέχεται ότι ο Δήμος ως αυτόνομη οντότητα διαχείρισης έχει ήδη ηττηθεί.
Εν τέλει, η στάση του κ. Σταματόπουλου γεννά ένα αμείλικτο ερώτημα: Πρόκειται για έναν αναγκαίο «πολιτικό ρεαλισμό» προκειμένου να διατηρήσει έναν τυπικό ρόλο συνομιλητή, ή για μια οριστική «παράδοση των όπλων» απέναντι σε πανίσχυρα εργολαβικά συμφέροντα;
Όταν οι πηγές της Στυμφαλίας μετατρέπονται σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης πίσω από κλειστές πόρτες, ο χαμένος είναι προδιαγεγραμμένος: είναι ο πολίτης και ειδικά ο αγρότης της Κορινθίας, που βλέπει το νερό να μεταμορφώνεται από κοινωνικό δικαίωμα σε ένα ακριβό, ιδιωτικοποιημένο προϊόν.