Η πρόσφατη δράση του Δήμου Σικυωνίων κατά της ψηφιακής κακοποίησης θα μπορούσε να είναι μια καλή είδηση για όλα τα τοπικά ΜΜΕ και άξια προβολής ακόμα και μετά επαίνων. Ωστόσο, ο τρόπος και ο χρόνος που επιλέχθηκε να εκδοθεί το Δελτίο Τύπου – τη Μεγάλη Πέμπτη – «πουσάροντας» το αυτοαποκαλούμενο «Δημοτικό Συμβούλιο Νέων», εκτός από το ότι επιδιώκει αθέμιτα τη μονοπώληση της αυτοδιοικητικής επικαιρότητας (καθώς λόγω των ημερών η πολιτική «αγιογραφία» υποχωρεί μπρος στη θρησκευτική κατάνυξη) , αποτελεί και ένα κλασικό παράδειγμα ετερονομίας και θεσμικής αλλοτρίωσης.

Η διατύπωση «Το Δημοτικό Συμβούλιο Νέων Σικυωνίων σε συνεργασία με τον Δήμο Σικυωνίων και το Αστυνομικό Τμήμα Σικυωνίων…» αποτελεί την επιτομή της αντιστροφής της θεσμικής ιεραρχίας και δεν είναι καθόλου τυχαία. Όταν ένα όργανο χωρίς διοικητική ισχύ μπαίνει μπροστά από την πολιτική/αυτοδιοικητική και την αστυνομική εξουσία, επιδιώκεται η δημιουργία ενός επικοινωνιακού άλλοθι. Χρησιμοποιούν τον όρο «νεολαία» ως «βιτρίνα» για τη δημιουργία μιας ψευδαίσθησης ότι οι νέοι θέτουν την ατζέντα με δική τους πρωτοβουλία, ενώ στην πραγματικότητα απλώς διακοσμούν τις επικοινωνιακές στρατηγικές του εργοδότη τους δημάρχου.

Μια απλή ανάγνωση στα ταυτοποιητικά στοιχεία του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Νέων Σικυωνίων δίνει όλες τις απαντήσεις: Πολιτικός Επιστήμονας και ταυτόχρονα έμμισθος Ειδικός Σύμβουλος του δημάρχου Σικυωνίων. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο ένας φερόμενος επιστήμονας της πολιτικής και της επικοινωνίας να αγνοεί την έννοια της θεσμικής ανεξαρτησίας. Η διπλή αυτή ιδιότητα αποκαλύπτει ότι δεν είναι παρά ένας αναλώσιμος, εξαρτημένος από τις επικοινωνιακές ανάγκες του δημάρχου.

Αυτό το μοντέλο κηδεμονευόμενης νεολαίας και η συνεχής επίκληση «ο δήμαρχός μας», με στόχο τη δημιουργία ενός «νέου τύπου» εξαρτημένου πολίτη-ψηφοφόρου, ξυπνά σκοτεινές μνήμες. Παραπέμπει ευθέως σε πρακτικές μεταξικής νεολαίας, όπου το κυρίαρχο σύνθημα ήταν: «Ένα Έθνος, ένας Βασιλεύς, ένας Αρχηγός, μία Νεολαία».

Συμπερασματικά, λοιπόν, αν μπορούσαμε να δανειστούμε τη φιλοσοφική σκέψη του Κορνήλιου Καστοριάδη, θα λέγαμε ότι αυτό που συμβαίνει με το παρωχημένο «Δημοτικό Συμβούλιο Νέων Δ. Σικυωνίων» είναι η άρνηση της πολιτικής ως πράξης ελευθερίας. Η πρώτη θέση στη «μαρκίζα» του Δελτίου Τύπου δεν είναι πιστοποιητικό πραγματικής συλλογικής αυτονομίας, αλλά η σφραγίδα της μονοπρόσωπης ετερονομίας του εργαζόμενου προέδρου, όπου ο όρος «νεολαία» χρησιμοποιείται για να συντηρήσει το φαντασιακό της «καλής διοίκησης» του κ. Σταματόπουλου.

Πώς όμως μια νεολαία, στερούμενη κάθε διαλεκτική δυνατότητα πολιτικής αμφισβήτησης του εργοδότη της δημάρχου, μπορεί να έχει την ικανότητα της πολιτικής σκέψης να κινείται αυτόνομα μέσα από αντιθέσεις, ανατρέποντας κατεστημένες μορφές εξουσίας, προκειμένου να φτάσει σε μια νέα, ανώτερη σύνθεση;