Του Χρήστου Καλαντζή*

Ήτανε Πέμπτη πρωί, ηλιόλουστη μέρα μετά από χιονιά. Χιονιά Μάρτη μήνα! Από 25°C στους 5°C και τανάπαλιν. Είχα ξεκινήσει δουλειά από νωρίς. Κατά τις 12 συνάντησα στο δρόμο τον φίλο μου το Χρήστο. Η αλήθεια είναι πως η συνάντηση ήταν κάπως επεισοδιακή αφού οδηγούσε μηχανάκι και παραλίγο να περάσει από πάνω μου.

–          «Χρήστο καλημέρα!!» φώναξα σε μια προσπάθεια αφύπνισης και χαιρετισμού συνάμα!

Ευτυχώς φρέναρε, γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος μου και με γρήγορες κινήσεις έβγαλε το κράνος του.

–           «Καλημέρα!!» Επανέλαβα!

–           «Δεν σε γνώρισα ρε Χρήστο καλημέρα, δεν σε γνώρισα κι είμαι λίγο ζαλισμένος…» αποκρίθηκε!!

–          «Τι έχεις;» Τον ρώτησα. «Τα παιδιά καλά ή οικογένεια;»

–          «Όλοι καλά!» μου απάντησε..  «αλλά άσε ρε Χρήστο..».. λέει και τραβάει ένα μάτσο χαρτιά από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν του. «Άσε με τους μαλ***… το άρθρο 13 το έχεις ακούσει;;» με ρώτησε.

Προσπάθησα να απαντήσω αλλά κατάλαβα πώς η ερώτηση ήταν μάλλον ρητορική.

–          -«Διότι μου έχει έρθει να πληρώσω 8.000€ για το σπίτι που έχω φτιάξει εδώ και 35 χρόνια» συνέχισε το λόγο του. «Με ρωτάνε αν έχω να τα πληρώσω;;»

Προσπάθησα να ανοίξω το στόμα μου, αλλά ο Χρήστος συνέχισε με εντονότερο ύφος τη διαμαρτυρία του.

–          -«Δεν μας έστελναν τα ραβασάκια πριν τις εκλογές..;;; Μας τα κρατούσαν για έκπληξη μετά;;;..» Αναρωτήθηκε με δυνατή φωνή.

Αυτή τη φορά δεν ξαναπροσπάθησα να τον διακόψω αφού ήταν σαφές πώς ότι και να έλεγα ο Χρήστος θα τελείωνε το παράπονό του και μετά θα με άκουγε. Οπότε τον άφησα μπόσικο να ξεφουρνίσει τα εσώψυχά του.

Όταν τελείωσε τον ρώτησα εάν γνωρίζει τους αναπτυξιακούς στόχους του άρθρου 13. Άμεσα με κοίταξε με μειδίαμα και απάντησε..

–          «Τι είναι αυτά που λες ρε Χρήστο;; Τρώνε πάλι, δεν το βλέπεις;; Τι αναπτυξιακοί στόχοι και μπούρδες μου τσαμπουνάς;; Είμαι 65 χρονών και οι λακκούβες είναι ίδιες από τότε που έφτιαξα το σπίτι, εδώ και 35 χρόνια δηλαδή!!»

Αφού τελείωσε τον μονόλογό του χαιρετηθήκαμε και έφυγα.  Έφυγα αναλογιζόμενος το πρόβλημα του Χρήστου. Κατά πόσο μια στείρα χρέωση σ’ ένα νοικοκυριό μπορεί να βοηθήσει την τοπική ανάπτυξη;; Πόσο λαμβάνεται υπόψη η κοινωνική συνοχή στις πολιτικές αποφάσεις; Οι νόμοι φτιάχνονται για να βοηθήσουν την κοινωνία ή τους ημέτερους;

Βαδίζοντας είχα βυθιστεί στις σκέψεις μου και στην επόμενη γωνία παραλίγο να πέσω επάνω σ’ ένα διερχόμενο όχημα. Το φρενάρισμα ήταν έντονο, αλλά τελικά καταφέραμε να γλυτώσουμε έτοιμο τρακάρισμα.

Χαιρετήθηκα με τον πρώην πιθανό εμπλεκόμενο και συνέχισα το δρόμο μου.

Τελικά το άρθρο 13 δεν ξέρω εάν βοηθά την τοπική κοινωνία ή την τσέπη των αιρετών, ξέρω όμως πως σίγουρα αναπτύσσει τη δουλειά φαναρτζήδων κι ορθοπεδικών…