Του Χρήστου Καλαντζή*

Βρισκόμαστε ήδη δυο εβδομάδες μακριά από την Καθαρά Δευτέρα και τέσσερις όπισθεν της Κυριακής των Βαΐων. Τουτέστιν δεύτεροι χαιρετισμοί ετούτη τη Παρασκευή κι οι προσευχές μου σε πλήρη αρμονία με τον κανόνα του Ιωσήφ του Υμνογράφου «Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται Πνεύματος…», δεν εισακούστηκαν! Κοινώς ψάρι στο τσουκάλι δεν μπήκε! Δεν μπήκε καθότι η πεθερά κλινήρης, αδυνατούσε να ικανοποιήσει τις μοίχειες, κοιλιόδουλες  επιθυμίες μου.

Εφόσον λοιπόν επέρασαν δυο ολάκερες εβδομάδες τρεφόμενος εκ της καρναβαλικής μνήμης και της πραγματικής φακής, ακροβατούσα μεταξύ της θείας κατανύξεως και της βιολογικής κατάρρευσης. Ήταν μάλλον η ώρα όπου η προσωπική μου πείνα είχε βαλθεί να αναμετρηθεί με την ευσέβεια.

Εστράφη κι εγώ λοιπόν εις τη «γεννήτορά» μου παραγγέλνοντας σούπα άνευ ιχθύος, αλλά όρνιθας ετούτη τη φορά. Κοινώς πούπουλο στο κοτέτσι δεν έμεινε άμα κι εξέφρασα τη βούλησή μου! Εκαβαλίκευσε λοιπόν η όρνιθα το τσουκάλι με δύναμη βρασμού ομοιάζουσα σε ένταση, με τη φωνή του φίλου μου Αντώνη Κατσιμπούλα ψάλλων «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…»! Η απόθεσις επί του στομάχου πλέον ήταν θέμα μερικών ωρών! Βλέπετε το αρνί που θρέφεται από δυο μανάδες αδυνατεί να διάγει ημέρες πενίας επί της τροφής, ακόμα κι εν μέσω της αγίας τεσσαρακοστής.

Άμα τη εμφανίση λοιπόν η όρνιθα επιπλέουσα εις λίμνη ορυζώνος, τα σάλια μου εκύλησαν από το στόμα σαν τις πηγές τις Στυμφαλίας, απαλλαγμένες από τα αδηφάγα αντλιοστάσια των πολυπληθών, δημοτικών και μη αρπακτικών.

Είναι μάλλον ηλίου φαεινότερον ότι οι σούπες και δη οι σπιτικές αγαλλιάζουν όχι μονάχα τον ουρανίσκο του στόματος αλλά ολάκερο το θόλο της κεφαλής. Υπάρχουν στιγμές σε ετούτη εδώ την πορεία όπου αναρωτιέμαι εάν τελικά διάγω πραγματική νηστεία ή απλώς κάνω δίαιτα χρησιμοποιώντας την ως ακλόνητο πρόσχημα. Αδυνατώ να πιστέψω πως ο «Ύψιστος» δεν έχει βάλει, έστω και λίγο το χεράκι του!

Άμα λοιπόν κι εμφανίστηκε η όρνιθα στο τραπέζι η γεννήτωρ μου, η οποία νηστεύει «μετά φανατισμού», θεώρησε χρέος της να την ελέγξει ποσοτικώς μοιράζοντάς την  εις τα παιδιά, γεμίζοντας δε παράλληλα το δικό μου πιάτο με τα περισσεύματα της φασολάδας του ψυγείου, η οποία ομοίαζε σε χρώμα και πυκνότητα με τη χορηγηθείσα  ρεβυθάδα εις τη «συμπρωτεύουσα»! Το έκανε λησμονούσα πως ο Θεός, ίσως να προτιμά έναν αμαρτωλό υιό που επιθυμεί να τρώγει μανιωδώς όρνιθα εν μέσω τεσσαρακοστής, παρά έναν ενάρετο που τρώγει τις σάρκες των πλησίων του.

Εστίασα κι εγώ στο πιάτο της φασολάδας τρίβοντας μέσα του μισό καρβέλι ψωμί το οποίο έχει τόσες θερμίδες, ώστε θα ήταν δυνατό να τρέξω μέχρι την Πάτρα και πίσω, χωρίς σταματημό!

Υπομονή αδελφοί μου! Οι Χαιρετισμοί συνεχίζονται, η υποκρισία ανθεί  ομοιάζουσα με τις μυγδαλιές στις πλαγιές της «συμπρωτεύουσας»! Ο δρόμος προς το Πάσχα παραμένει μακρύς και δύσβατος. Αναμένουμε την τρίτη εβδομάδα όπου ο Σταυρός θα μας υπενθυμίσει πως ο Γολγοθάς του ταραμά έχει απλωθεί στο διάβα μας. Έχει απλωθεί κι αδυνατούμε να σταθούμε βιολογικώς και μη, σάμπως και βηματίζουμε στην «ξεχαρβαλωμένη» μας πλατεία βεβαίως βεβαίως…

…του μπεί κοντίνιουεντ…