«Κομμούνα των Παρισίων» – 149 χρόνια από την πτώση της

«Κομμούνα των Παρισίων» – 149 χρόνια από την πτώση της

«Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα» Καρλ Μαρξ

Το μεσημέρι της 28ης Μάη 1871 πέφτει το τελευταίο οδόφραγμα στην οδό Ραμπονό της Μπελβίλ.Έτσι γράφτηκε και ο επίλογος της Κομμούνας του Παρισιού, της πρώτης επαναστατικής εργατικής εξουσίας στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Πίνακας που απεικονίζει τουφεκισμό κομμουνάρων στον τοίχο του νεκροταφείου Περ Λασαίζ

Πώς γεννήθηκε η «Κομμούνα των Παρισίων»

Η εκδήλωση της επαναστατικής κατάστασης στο Παρίσι συνδέεται άμεσα με τον γαλλοπρωσικό πόλεμο και την ήττα της αστικής Γαλλίας σε αυτόν, καθώς και με τη συμμαχία της τελευταίας με την Πρωσία, για να αντιμετωπίσουν την ξεσηκωμένη γαλλική εργατική τάξη.

Η ύπαρξη της Κομμούνας του Παρισιού άρχισε στις 18 Μάρτη 1871, οπότε η Εθνοφρουρά – ο οπλισμένος λαός του Παρισιού που υπεράσπιζε την πόλη από τους Πρώσους – αρνήθηκε να αφοπλιστεί, ανέλαβε την εξουσία στο Παρίσι και η κυβέρνηση του Θιέρσου διέφυγε με τις πιστές σε αυτήν δυνάμεις στις Βερσαλλίες.

Στις 26 Μάρτη 1871 στην εργατούπολη του Παρισιού έγιναν οι εκλογές για την εγκαθίδρυση της Κομμούνας ενώ δύο μέρες αργότερα η Κομμούνα ανακήρυξε πανηγυρικά την εξουσία της μπροστά στο δημαρχείο του Παρισιού.

Το Δημοτικό Συμβούλιο που εκλέχθηκε ήταν 92μελές και εγκαταστάθηκε στο Δημοτικό Μέγαρο στις 28 Μαρτίου. Έλαβε την ονομασία «Κομμούνα των Παρισίων» («Commune de Paris») και ανέλαβε τις εξουσίες τις Εθνοφρουράς, εκπροσωπώντας ένα ευρύ ιδεολογικό φάσμα: Δημοκράτες και ριζοσπάστες αστούς, σοσιαλιστές, ανεξάρτητους επαναστάτες, σοσιαλιστές, μαρξιστές και αναρχικούς. Από τη σύνθεσή της είναι προφανές ότι η ηγεσία της Κομμούνας δεν είχε σαφές ιδεολογικό περίγραμμα κι έτσι δεν κατάφερε να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Ένα από τα ηγετικά μέλη της Κομμούνας ήταν κι ένας Έλληνας, ο δικηγόρος Παύλος Αργυριάδης από την Καστοριά.

Η εξουσία της Κομμούνας του Παρισιού κράτησε έως τις 28 Μάη 1871, οπότε και έπεσε το τελευταίο οδόφραγμα στην οδό Ραμπονό στη συνοικία Μπελβίλ. Την ίδια περίοδο είχαν γίνει εξεγέρσεις και σε άλλες πόλεις, που όμως είχαν μικρή διάρκεια.

Η πείρα από τα επιτεύγματά της και την ίδια της την ήττα έδωσε συμπεράσματα που εμπλούτισαν την επαναστατική θεωρία των Μαρξ και Ενγκελς.

Ο Καρλ Μαρξ ανακήρυξε την Παρισινή Κομμούνα ως σύμβολο της εργατικής εξέγερσης κατά της αστικής τάξης. Στο έργο του «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» (εκδόσεις «Στοχαστής») γράφει: «Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας. Τους μάρτυρές της τους έχει κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της τους κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης, απ’ όπου δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους».Ασκεί, όμως, κριτική στους επικεφαλής της, γιατί έχασαν πολύτιμο χρόνο, εφαρμόζοντας τις δημοκρατικές διαδικασίες, αντί να επιτεθούν και να συντρίψουν τις δυνάμεις του Τιερ.

Ο Λένιν μελέτησε προσεκτικά την Παρισινή Κομμούνα, προκειμένου να διατυπώσει τη θεωρία του για τη δικτατορία του προλεταριάτου και να εφαρμόσει τα διδάγματά της στην Οκτωβριανή Επανάσταση.

Για τον αναρχικό Μιχαήλ Μπακούνιν, η Παρισινή Κομμούνα ήταν η «καθαρή άρνηση του κράτους», ενώ αντίθετη ήταν η άποψη ενός άλλου εξέχοντος αναρχικού, του Πιοτρ Κροπότκιν, ο οποίος τη θεωρεί ως μια μικρογραφία του κράτους σε τοπικό επίπεδο, αφού δεν τόλμησε να καταργήσει τους θεσμούς του.

Google+ Linkedin

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*
*
*